Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017
ΚΩΔΙΚΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ
ΚΩΔΙΚΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ
Ακολουθεί ένα γενικό πλαίσιο αρχών υπεύθυνης κατασκήνωσηςόπως έχει διαμορφωθεί από την εμπειρία και τη διεθνή βιβλιογραφία. Τα παρακάτω είναι μερικές μόνο ιδέες για να απολαύσουμε την ελεύθερη διαβίωση στη φύση πιο υπεύθυνα:
1. Όταν ταξιδεύουμε προς την περιοχή ελεύθερης διαβίωσης προτιμούμε τη δίοδο από ήδη υπάρχοντα μονοπάτια για να μην καταστρέψουμε τη χλωρίδα και για να μην συμβάλουμε στη διάβρωση του εδάφους. Αποφεύγουμε τη χρήση αυτοκινούμενων στον αιγιαλό, ιδίως σε περιοχές με ιδιαίτερη βλάστηση αλλά και σε αμμόλοφους. Παρκάρουμε τα αυτοκίνητα μακριά από την παραλία και δεν εμποδίζουμε την πρόσβαση σε αυτή.
2. Έχουμε πάντα μαζί μας σακούλες απορριμμάτων για να παίρνουμε φεύγοντας όχι μόνο τα δικά μας σκουπίδια αλλά και προηγούμενων κατασκηνωτών όποτε είναι εφικτό. Αφήνουμε το χώρο σε καλύτερη κατάσταση από ότι τον βρήκαμε! Καλό είναι να φτιάχνουμε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τα σκουπίδια μας (ή αυτοσχέδιους κάδους αν δεν υπάρχουν) αν είναι να κατασκηνώσουμε για πολλές ημέρες, για να συγκεντρώνουμε μακριά από τις σκηνές τις σακούλες απορριμμάτων, ενώ τα οργανικά απορρίμματα (π.χ. αποφάγια, φλούδες) μπορούμε να τα θάβουμε σε άλλο ειδικά διαμορφωμένο χώρο, σε απόσταση τουλάχιστον 20 μέτρα από τις σκηνές.
3. Για τα ανθρώπινα περιττώματα σκάβουμε μικρούς λάκκους (τουλάχιστον 20 εκ. βάθος) και να τους σκεπάζουμε με χώμα όταν κάνουμε την “ανάγκη” μας. Προσοχή δεν θάβουμε τα χαρτιά τουαλέτας γιατί τα ζώα τα ξεθάβουν, τα βάζουμε σε μια σακούλα απορριμμάτων και να τα πετάμε στους κάδους. Σε περιοχές που κατασκηνώνουν πολλοί ελεύθερο-κατασκηνωτές καλό είναι να επιλεχθεί μια τοποθεσία που θα δημιουργηθεί μια βιολογική τουαλέτα με την χρήση ενεργών μικροοργανισμών (www.oiko-em.gr) για να μη μυρίζει και να γίνει κομπόστ γρήγορα.
4. Αποφεύγουμε τις συσκευασίες μίας χρήσης (π.χ. πλαστικά ποτήρια, πιατάκια, σακούλες) και προτιμούμε υλικά-σύνεργα που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν (π.χ. πάνινες σακούλες, ανοξείδωτες κούπες, πιάτα και μαχαιροπίρουνα). Κατασκευάζουμε αυτοσχέδια τασάκια για τα αποτσίγαρα.
5. Όταν μαγειρεύουμε προτιμούμε τη χρήση συσκευής με γκάζι αντί να ανάψουμε φωτιά, κυρίως αν έχουμε κατασκηνώσει στο δάσος ή σε περιοχή με ξερή βλάστηση. Σε καμία περίπτωση δεν κόβουμε δέντρα για καύσιμη ύλη και προτιμούμε ξερά πεσμένα κλαριά, έτσι ώστε να καθαριστεί το δάσος από οτιδήποτε ξερό που θα συμβάλλει στην εξάπλωση μιας πυρκαγιάς, πάντα όμως με πολύ προσοχή. Δεν αφήνουμε ποτέ τη φωτιά από το οπτικό μας πεδίο και όταν τη σβήνουμε προσέχουμε να έχει γίνει σκόνη χωρίς αποκαΐδια! Ακόμα καλύτερα δεν ανάβουμε καμία φωτιά σε απόσταση 50 μέτρων από ξερά φύλλα, ιδίως αν φυσάει. Αποφεύγουμε τη καύση πλαστικών και άλλων τοξικών απορριμμάτων. Καλό θα είναι να έχουμε πάντα δίπλα στη φωτιά μπουκάλια με νερό.
6. Αποφεύγουμε να πλενόμαστε στα ποτάμια, τις λίμνες και τη θάλασσα χρησιμοποιώντας απορρυπαντικά, σαμπουάν και οδοντόβουρτσες καθώς θα προκαλέσουν βλάβες στα ψάρια και το οικοσύστημα. Προτιμούμε βιολογικά βιοδιασπώμενα προϊόντα, αν και καλύτερα να μην χρησιμοποιούμε ακόμα και αυτά σε ποτάμια.
7. Όταν μαζεύουμε ρίγανη, θυμάρι, κρίταμο και άλλα αρωματικά φυτά, κόβουμε μόνο όσο χρειαζόμαστε και ποτέ δεν τα κόβουμε από τη ρίζα για να ξαναφυτρώσουν. Καλό είναι πάντως να μην απομακρύνουμε βλάστηση και άλλα ενδημικά είδη (π.χ. βότσαλα, κοχύλια) από τον τόπο τους.
8. Διατηρούμε τα επίπεδα θορύβου στο ελάχιστο όχι μόνο για να μην ενοχλούμε τους υπόλοιπους κατασκηνωτές αλλά και τους μόνιμους κατοίκους, τα ζώα της περιοχής. Ο χώρος που κατασκηνώνουμε δεν είναι τσιφλίκι μας και αποφεύγουμε να δημιουργούμε συνθήκες μόνιμης εγκατάστασης και όχλησης.
9. Ενημερωνόμαστε για τις ομορφιές της περιοχής αλλά και τους κανόνες που τη διέπουν, ιδίως αν είναι προστατευόμενη. Μεγάλη προσοχή σε περιοχές που είναι προστατευόμενες γιατί φιλοξενούν είδη χλωρίδας και πανίδας που απειλούνται με εξαφάνιση, όπως χελώνες καρέτα-καρέτα που εναποθέτουν τα αυγά τους σε αμμουδιές και αποπροσανατολίζονται εύκολα από τα φώτα μας.
10. Επικοινωνούμε με τους υπόλοιπους κατασκηνωτές της περιοχής, τους ενημερώνουμε για τις αρχές της υπεύθυνης κατασκήνωσης, μοιραζόμαστε και δημιουργούμε στο μέτρο του επιθυμητού συνθήκες συλλογικής διαβίωσης, ανταλλάσσουμε απόψεις για το πως μπορούμε να διαφυλάξουμε την περιοχή και να προασπίσουμε συλλογικά και ατομικά το δικαίωμά μας για ελεύθερη διαβίωση σε αυτή. Σε περίπτωση καταστολής, ενωνόμαστε, εκφράζουμε συλλογική αλληλεγγύη, και απαντάμε στις προκλήσεις όλοι μαζί.
Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2016
My name is Mpitha… Anastasia Mpitha! ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΙΘΑ
My name is Mpitha… Anastasia Mpitha!
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΙΘΑ (11/01/2015)
Η 17χρονη Αναστασία Μπίθα από την Καλλιθέα Ολυμπίας είναι μαθήτρια Β` Λυκείου και διαθέτει μεγάλο πάθος για το... ποδόσφαιρο! Από τον Νοέμβριο του 2012 φορά την φανέλα της γυναικείας ομάδας του Πανηλειακού που φέτος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β` Εθνικής Κατηγορίας…
Τι ήταν αυτό που σε προσέλκυσε στο ποδόσφαιρο;
Δεν με προσέλκυσε κάτι το συγκεκριμένο, απλά μου άρεσε από μικρή ως άθλημα.
Πώς αποφάσισες να πας στη γυναικεία ομάδα του Πανηλειακού;
Επειδή έπαιρνα μέρος στο τοπικό τουρνουά του χωριού μου, με το που έμαθα για την ομάδα αποφάσισα και έκανα τα αδύνατα δυνατά για να πάω.
Η θέση που παίζεις είναι η αγαπημένη σου;
Δεν έχω κάποια αγαπημένη, αλλά μέχρι στιγμής που έχω παίξει ως δεξί επιθετικό χαφ και ως σέντερ φορ μου αρέσει.
Πέρυσι η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα στον όμιλο της και φέτος αγωνίζεται στη Β` Εθνική… πως εξελίσσεται η σεζόν; Υπάρχει προοπτική ανόδου στην ανώτερη κατηγορία;
Προς το παρόν καλά… όμως τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Σαφώς και είναι δύσκολη η άνοδος αλλά με λίγη καλή συνεργασία και με την σωστή προσπάθεια τα πάντα είναι εφικτά.
Τα σχέδιά σου για το μέλλον ποια είναι όσον αφορά το ποδόσφαιρο;
Δεν αναζητώ κάτι παραπάνω από αυτό που κάνω μέχρι στιγμής, αλλά αν συμβεί κάτι καλύτερο στην πορεία φυσικά και θα το σκεφτώ.
Είναι εύκολο να συνδυάζεις το ποδόσφαιρο με τα μαθήματα του σχολείου;
Σαφώς και είναι δύσκολο, αλλά με λίγη θέληση πιστεύω πως θα τα συνδυάσω εύκολα.
Εσύ ποια ομάδα υποστηρίζεις;
Τον Παναθηναϊκό!
Αγαπημένος ποδοσφαιριστής;
Είναι αρκετοί… μπορώ όμως να ξεχωρίσω τον Marcus Berg και τον Χρήστο Δώνη.
Αφαιρεί θηλυκότητα από μια κοπέλα το ποδόσφαιρο;
Αν μια κοπέλα έχει θηλυκότητα και μπορεί να την υποστηρίζει και να την αναδεικνύει δεν αφαιρείται!
Πόσο σε φοβίζουν οι τραυματισμοί;
Σίγουρα ένας τραυματισμός αν είναι σοβαρός με φοβίζει, αλλά όταν παίζω σε ένα ματς δεν το σκέφτομαι.
Οι γονείς σου σε στηρίζουν;
Στην αρχή είχαν κάποιες επιφυλάξεις και δισταγμούς… πλέον όμως με στηρίζουν απόλυτα.
Υπάρχουν άλλα αθλήματα που σου αρέσουν;
Θα έλεγα πως όχι! Το ποδόσφαιρο και μόνο!
Τι άλλα ενδιαφέροντα έχεις;
Αρκετά! Αλλά σαν του ποδοσφαίρου δεν είναι κανένα!
Στο δίλημμα σπουδές ή ποδόσφαιρο τι απαντάς;
Σαφώς πρώτα απ' όλα είναι οι σπουδές κι έπειτα αν υπάρχει χρόνος και ποδόσφαιρο.
Επαγγελματικά τι θα προτιμήσεις;
Έχω πολλές επιλογές, όμως είμαι "ερωτευμένη" με τις στρατιωτικές σχολές!
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΙΘΑ (11/01/2015)
Η 17χρονη Αναστασία Μπίθα από την Καλλιθέα Ολυμπίας είναι μαθήτρια Β` Λυκείου και διαθέτει μεγάλο πάθος για το... ποδόσφαιρο! Από τον Νοέμβριο του 2012 φορά την φανέλα της γυναικείας ομάδας του Πανηλειακού που φέτος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β` Εθνικής Κατηγορίας…
Τι ήταν αυτό που σε προσέλκυσε στο ποδόσφαιρο;
Δεν με προσέλκυσε κάτι το συγκεκριμένο, απλά μου άρεσε από μικρή ως άθλημα.
Πώς αποφάσισες να πας στη γυναικεία ομάδα του Πανηλειακού;
Επειδή έπαιρνα μέρος στο τοπικό τουρνουά του χωριού μου, με το που έμαθα για την ομάδα αποφάσισα και έκανα τα αδύνατα δυνατά για να πάω.
Η θέση που παίζεις είναι η αγαπημένη σου;
Δεν έχω κάποια αγαπημένη, αλλά μέχρι στιγμής που έχω παίξει ως δεξί επιθετικό χαφ και ως σέντερ φορ μου αρέσει.
Πέρυσι η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα στον όμιλο της και φέτος αγωνίζεται στη Β` Εθνική… πως εξελίσσεται η σεζόν; Υπάρχει προοπτική ανόδου στην ανώτερη κατηγορία;
Προς το παρόν καλά… όμως τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Σαφώς και είναι δύσκολη η άνοδος αλλά με λίγη καλή συνεργασία και με την σωστή προσπάθεια τα πάντα είναι εφικτά.
Τα σχέδιά σου για το μέλλον ποια είναι όσον αφορά το ποδόσφαιρο;
Δεν αναζητώ κάτι παραπάνω από αυτό που κάνω μέχρι στιγμής, αλλά αν συμβεί κάτι καλύτερο στην πορεία φυσικά και θα το σκεφτώ.
Είναι εύκολο να συνδυάζεις το ποδόσφαιρο με τα μαθήματα του σχολείου;
Σαφώς και είναι δύσκολο, αλλά με λίγη θέληση πιστεύω πως θα τα συνδυάσω εύκολα.
Εσύ ποια ομάδα υποστηρίζεις;
Τον Παναθηναϊκό!
Αγαπημένος ποδοσφαιριστής;
Είναι αρκετοί… μπορώ όμως να ξεχωρίσω τον Marcus Berg και τον Χρήστο Δώνη.
Αφαιρεί θηλυκότητα από μια κοπέλα το ποδόσφαιρο;
Αν μια κοπέλα έχει θηλυκότητα και μπορεί να την υποστηρίζει και να την αναδεικνύει δεν αφαιρείται!
Πόσο σε φοβίζουν οι τραυματισμοί;
Σίγουρα ένας τραυματισμός αν είναι σοβαρός με φοβίζει, αλλά όταν παίζω σε ένα ματς δεν το σκέφτομαι.
Οι γονείς σου σε στηρίζουν;
Στην αρχή είχαν κάποιες επιφυλάξεις και δισταγμούς… πλέον όμως με στηρίζουν απόλυτα.
Υπάρχουν άλλα αθλήματα που σου αρέσουν;
Θα έλεγα πως όχι! Το ποδόσφαιρο και μόνο!
Τι άλλα ενδιαφέροντα έχεις;
Αρκετά! Αλλά σαν του ποδοσφαίρου δεν είναι κανένα!
Στο δίλημμα σπουδές ή ποδόσφαιρο τι απαντάς;
Σαφώς πρώτα απ' όλα είναι οι σπουδές κι έπειτα αν υπάρχει χρόνος και ποδόσφαιρο.
Επαγγελματικά τι θα προτιμήσεις;
Έχω πολλές επιλογές, όμως είμαι "ερωτευμένη" με τις στρατιωτικές σχολές!
(απο ΠΑΤΡΙΣ-patrisnews)
Πέμπτη 14 Απριλίου 2016
Δήμος Φιγαλείας
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοπόννησος
Νομός Ηλείας
Έκταση 93,3 τ.χλμ
Πληθυσμός 2.499 (2001)
Ο Δήμος Φιγαλείας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαχάρως. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στις πλαγιές του όρους Μίνθη ανάμεσα στους δήμους Ζαχάρως, Ανδρίτσαινας και στον νομό Μεσσηνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 93,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Νέα Φιγαλεία . Ο δήμος Φιγαλείας ήταν από τους δήμους της Ηλείας που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Δ.δ. Νέας Φιγαλείας [ 1.624 ]
η Νέα Φιγαλεία [ 1.279 ]
η Φασκομηλιά [ 345 ]
Δ.δ. Κρυονερίου Ολυμπίας [ 148 ]
το Κρυονέριον [ 123 ]
το Τριάντα [ 25 ]
Δ.δ. Περιβολίων -- τα Περιβόλια [ 149 ]
Δ.δ. Πετραλώνων -- τα Πετράλωνα [ 332 ]
Δ.δ. Στομίου -- το Στόμιο [ 62 ]
Δ.δ. Φιγαλείας -- η Φιγαλεία [ 184 ]
Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοπόννησος
Νομός Ηλείας
Έκταση 93,3 τ.χλμ
Πληθυσμός 2.499 (2001)
Ο Δήμος Φιγαλείας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαχάρως. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στις πλαγιές του όρους Μίνθη ανάμεσα στους δήμους Ζαχάρως, Ανδρίτσαινας και στον νομό Μεσσηνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 93,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Νέα Φιγαλεία . Ο δήμος Φιγαλείας ήταν από τους δήμους της Ηλείας που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Δ.δ. Νέας Φιγαλείας [ 1.624 ]
η Νέα Φιγαλεία [ 1.279 ]
η Φασκομηλιά [ 345 ]
Δ.δ. Κρυονερίου Ολυμπίας [ 148 ]
το Κρυονέριον [ 123 ]
το Τριάντα [ 25 ]
Δ.δ. Περιβολίων -- τα Περιβόλια [ 149 ]
Δ.δ. Πετραλώνων -- τα Πετράλωνα [ 332 ]
Δ.δ. Στομίου -- το Στόμιο [ 62 ]
Δ.δ. Φιγαλείας -- η Φιγαλεία [ 184 ]
Αρτέμιδα(Κουμουθέκρα)
Δήμος Ζαχάρως
Γεωγραφία και στατιστική
Νομός Ηλείας
Πληθυσμός 306 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Κουμουθέκρα
Η Αρτέμιδα , πρώην Κουμουθέκρα, είναι χωριό του νομού Ηλείας. Πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ζαχάρως.
Η οικονομία του χωριού στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στην γεωργία.
Το όνομα της Αρτέμιδας προέρχεται από την θεά Άρτεμη, που κατά την μυθολογία της είχε ερωτευτή ο Αλφειός.
Την Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 η Αρτέμιδα βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. Η Αρτέμιδα ήταν το πρώτο χωριό που έκαψε η φωτιά με απολογισμό 26 νεκρούς, ανάμεσα τους 7 παιδιά, τους περισσότερους από κάθε άλλο χωριό. Κατά την εγκατάλειψη του χωριού, κάποιοι έκατσαν να σβήσουν την φωτιά και έδιωξαν τα παιδιά και τους γεροντότερους, ακολουθώντας όμως δύο διαφορετικές διαδρομές. Η μία ομάδα, ακολουθώντας τον δρόμο προς την Ζαχάρω , ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό, εγκλωβίστηκε στο δρόμο κοντά στις φλόγες, λόγω ενός τροχαίου που είχε γίνει ανάμεσα σε αυτοκίνητο και πυροσβεστικό όχημα, μπλοκάροντας το δρόμο και 9 από αυτούς δεν τα κατάφεραν. Ανάμεσα τους ήταν και 4 παιδιά. Κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν μέσα στα αυτοκίνητα απανθρακωμένοι ενώ 6 σε μικρή απόσταση προσπαθώντας να διαφύγουν πεζοί. Στους 6 ήταν τα τέσσερα παιδιά με την μητέρα τους και τον αδελφό της. Ανάμεσα σε αυτούς που επέζησαν ήταν και ο δήμαρχος Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος.
Στις 29 Αυγούστου 2007 η Κυπριακή Δημοκρατία ανακοίνωσε, από μέρους της με έξοδα του Κυπριακού κράτους, την ανοικοδόμηση της Αρτέμιδας. Στις 17 Ιανουαρίου 2010 η Κυπριακή Δημοκρατία παρέδωσε το ολοκληρωμένο έργο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων αντιπλημμυρικά έργα, έργα στήριξης και ασφάλειας καθώς και αισθητικής αναβάθμισης
Γεωγραφία και στατιστική
Νομός Ηλείας
Πληθυσμός 306 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Κουμουθέκρα
Η Αρτέμιδα , πρώην Κουμουθέκρα, είναι χωριό του νομού Ηλείας. Πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 1999 δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ζαχάρως.
Η οικονομία του χωριού στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στην γεωργία.
Το όνομα της Αρτέμιδας προέρχεται από την θεά Άρτεμη, που κατά την μυθολογία της είχε ερωτευτή ο Αλφειός.
Την Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 η Αρτέμιδα βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. Η Αρτέμιδα ήταν το πρώτο χωριό που έκαψε η φωτιά με απολογισμό 26 νεκρούς, ανάμεσα τους 7 παιδιά, τους περισσότερους από κάθε άλλο χωριό. Κατά την εγκατάλειψη του χωριού, κάποιοι έκατσαν να σβήσουν την φωτιά και έδιωξαν τα παιδιά και τους γεροντότερους, ακολουθώντας όμως δύο διαφορετικές διαδρομές. Η μία ομάδα, ακολουθώντας τον δρόμο προς την Ζαχάρω , ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό, εγκλωβίστηκε στο δρόμο κοντά στις φλόγες, λόγω ενός τροχαίου που είχε γίνει ανάμεσα σε αυτοκίνητο και πυροσβεστικό όχημα, μπλοκάροντας το δρόμο και 9 από αυτούς δεν τα κατάφεραν. Ανάμεσα τους ήταν και 4 παιδιά. Κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν μέσα στα αυτοκίνητα απανθρακωμένοι ενώ 6 σε μικρή απόσταση προσπαθώντας να διαφύγουν πεζοί. Στους 6 ήταν τα τέσσερα παιδιά με την μητέρα τους και τον αδελφό της. Ανάμεσα σε αυτούς που επέζησαν ήταν και ο δήμαρχος Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος.
Στις 29 Αυγούστου 2007 η Κυπριακή Δημοκρατία ανακοίνωσε, από μέρους της με έξοδα του Κυπριακού κράτους, την ανοικοδόμηση της Αρτέμιδας. Στις 17 Ιανουαρίου 2010 η Κυπριακή Δημοκρατία παρέδωσε το ολοκληρωμένο έργο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων αντιπλημμυρικά έργα, έργα στήριξης και ασφάλειας καθώς και αισθητικής αναβάθμισης
Κακόβατος
Ο Κακόβατος είναι γραφικό παραθαλάσσιο χωριό του νομού Ηλείας. Βρίσκεται στο κέντρο του Κυπαρισσιακού κόλπου, τρία χιλιόμετρα ΝΔ της Ζαχάρως και περιβάλλεται από τα χωριά Σχίνοι ή Μπισχίνι, Καλίδονα, Ανήλιο και Νεοχώρι. Έχει διοικητική έκταση 4.302 στρέμματα και είναι κτισμένο ανάμεσα σε δύο πευκοδάση που εκτείνονται βόρεια και νότια του χωριού, παράλληλα με τη θάλασσα, σε απόσταση 200 – 400 μέτρα από αυτή. Το χωριό από τη σύστασή του αποτέλεσε κοινότητα του Δήμου Αρήνης, συσταθέντος με το Β.Δ. της 9ης (21) Απριλίου 1835, στο οποίο απουσιάζει ο Κακόβατος, που αποτέλεσε μεταγενέστερη προσάρτηση. Με το Β.Δ. 31.8.1912 ΦΕΚ Α'262/12 «περί σύστασης κοινοτήτων» αποτέλεσε αυτοτελή κοινότητα μέχρι το 1997 που με το νόμο 2539/97 αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ζαχάρως, μετά δε το νόμο 3852/2010 αποτέλεσε τοπική ενότητα του δήμου Ζαχάρως-Φιγαλίας.
Ονομασία
Ονομασία
Το όνομά του κατά την πιο δόκιμη άποψη προέρχεται από το επίθετο κακός και το ρήμα βαίνω, υπονοεί δε τον αδιάβατο ή δυσκολοδιάβατο ΕθνικήρΤούτο έχει την ακόλουθη εξήγηση: κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή ήταν ακατοίκητη εξαιτίας του εκτεθειμένου τοπίου και της μη παροχής καμιάς ασφάλειας, τόσο στις διαθέσεις του κατακτητή, όσο και στις από τη θάλασσα επιδρομές πειρατών ή Ενετών και Γενουατών τυχοδιωκτών. Οι Έλληνες είχαν αποσυρθεί σε ορεινές και δυσπρόσιτες περιοχές μακριά από τις παραλίες, πράγμα που συνετέλεσε στην εγκατάλειψη των γαιοκτημάτων, με συνέπεια την ανάπτυξη δασώδους βλάστησης που κατέστησε την περιοχή αδιάβατη.
Κλίμα
Το κλίμα είναι υγρό ιδιαίτερα το χειμώνα, ενώ το έδαφος αρκετά πλούσιο, αφού έχει σχηματισθεί από προσχώσεις των χειμάρρων Καλίδονας και Ανηλίου που ενώνονται στο ύψος της Εθνικής Οδού Πύργου – Κυπαρισσίας, διαρρέοντας στη συνέχεια τον Κακοβατίτικο κάμπο στα νότια του χωριού.
Ιστορία
Το χωριό είναι κτισμένο πάνω στους αμμόλοφους που αναφέρει ο Όμηρος και οι μεταγενέστεροι ιστορικοί, περιηγητές και αρχαιολόγοι (Στράβων, Παυσανίας, Πολύβιος, Δαίρπφελδ), στην αμμουδερή Πύλο του Νέστορα. Και εκεί που οι Πύλιοι του Νέστορα έβοσκαν τις παχυλές αγελάδες και τα γιδοπρόβατά τους και κυνηγούσαν στα δάση, μαθαίνοντας ταυτόχρονα τη πολεμική τέχνη, τώρα οι Κακοβατίτες αγρότες καλλιεργούν παραγωγικά φυτά και δέντρα με σύγχρονα μηχανήματα και εγκαταστάσεις.
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Κακόβατο μετά το τέλος της Τουρκοκρατίας και ήσαν ορεινοί Ολύμπιοι και Αρκάδες, όλοι τους βοσκοί το επάγγελμα που έστησαν τις πρώτες κατοικίες τους (καλύβες από χόρτα) και σιγά σιγά ημέρεψαν τον τόπο από την άγρια βλάστηση. Σε αυτές τις καλύβες και τη γύρω περιοχή είχε στήσει το λημέρι του για αρκετό καιρό, κατά το έτος 1833, το κίνημα ενάντια στην Αντιβασιλεία του Όθωνα, όπως αναφέρουν χρονικογράφοι της εποχής, ο παράξενος εκείνος <<ληστής>> Γιώργης Κοντοβουνήσιος, αμείλικτος εκδικητής του κατατρεγμένου λαού μας και από εδώ απένειμε τη δικαιοσύνη του, τιμωρώντας την αδικία που είχαν αναγάγει σε κράτος οι Βαυαροί και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους.
Το χωριό ιδρύθηκε το έτος 1947, όταν πια είχαν συγκεντρωθεί σε μόνιμη διαμονή αρκετοί από τους προγόνους των σημερινών κατοίκων του: Αντωνόπουλος από Στεμνίτσα, Τσαρουχάς από Μυρώνεια, Καλλιφείδας Θεοδωρόπουλος από Μίνθη, πρώτοι κάτοικοι και στη συνέχεια Διαμαντόπουλος, Μιχαλόπουλος, Σταματόπουλος, Κωνσταντινόπουλος, Ανθούλης, Αγγελόπουλος, Χύμης, Σπηλιόπουλος, Παπαδήμας, Καραπαναγιώτης από Μίνθη, Χριστόπουλος, Χριστοδουλόπουλος, Πούρνος, Σακκάς, Δούκας από Καλίδονα, Κολλιαδήμας, Κατερίνης από Ανήλιο, Τάγαρης, Κουρούβανης από Φιγαλία, Κωνσταντόπουλος από Μάκιστο, Αθανάσουλας, Ζαφειράκης από Μυρώνεια, Μπουκουβάλας από Αετό Μεσσηνίας, Μπηλιώνης, Ψαρογιαννακόπουλος από Ταξιάρχες.
Τα έτη 1886 – 1888 δύο μεγάλοι σεισμοί κατέστρεψαν ολόκληρο το χωριό, αλλά αποτέλεσαν και την αφετηρία της ανασυγκρότησής του.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα παρατηρήθηκε μεγάλη έφεση στα γράμματα και στις επιστήμες, ενώ μεγάλη ανάπτυξη παρουσίασε το εμπόριο, κυρίως εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής σταφίδας, πρώτου τότε προϊόντος. Ενδεικτικό του πλούσιου εμπορίου είναι το γεγονός ότι στο χωριό έδρευε τελωνειακή αρχή (τελωνοσταθμαρχείο), είχε την έδρα της η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Αρηνοφιγαλίας, λειτουργούσε οινοπαραγωγικό εργοστάσιο με μεγάλες εξαγωγές που γίνονταν με πλοία, τα οποία προσέγγιζαν στη παραλία και φόρτωναν από το εργοστάσιο με σωλήνες, λειτουργούσαν αλευρόμυλοι και ελαιουργείο. Επίσης είχε την έδρα του το κρατικό μονοπώλιο αλατιού που προμήθευε τις περιοχές Αρήνης, Ανδρίτσαινας, Φιγαλίας και Σκιλλουντίας, ενώ η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού, περί τα έτη 1903 – 04, έδωσε μεγάλη ώθηση στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, σε συνάρτηση με την ίδρυση του Γεωργικού Συνεταιρισμού του χωριού που είναι από τους αρχαιότερους της περιοχής.
Το έτος 1928 ιδρύθηκε αθλητικό σωματείο - ΠΑΟ Κακοβάτου που μετέχει για πολλά χρόνια στα πρωταθλήματα των τοπικών Κατηγοριών ΕΠΣ Ηλείας.
Κατά την απογραφή του 1907 το χωριό αριθμούσε 446 κατοίκους, λειτουργούσαν ελαιουργείο και ατμόμυλος των Ιωάννη και Αλεξίου Καλλιφείδα, υδρόμυλος του Χρίστου Χριστόπουλου, 4 παντοπωλεία των Δημητρίου Θεοδωρόπουλου, Νικολάου Θεοδωρόπουλου, Ν. Παπαδήμα και Διονυσίου Χριστόπουλου, 3 κρεοπωλεία των Αντωνίου Αντωνόπουλου, Αριστείδη Κωνσταντινόπουλου και Κωνσταντίνου Κωνσταντινόπουλου, ένα καφενείο του Σταμάτη Σταματόπουλου κι ένα οινοπωλείο του Αθανασίου Νικολόπουλου.
Την περίοδο της Αντίστασης πρωτοστάτησε μαζί με τη Καλίδονα και το Μπισχίνι στον ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών, με την αριθμητικά μεγάλη συμμετοχή του σε ανθρώπινο δυναμικό για τη στελέχωση των αντάρτικων ομάδων. Παρά την ενεργή αυτή ανάμειξη, δεν σημειώθηκαν ακραία φαινόμενα, πράγμα που δεν έδωσε το δικαίωμα και την αφορμή για πράξεις αντεκδίκησης, κατά την περίοδο του εμφυλίου που ακολούθησε, όπως έγινε σε άλλα γειτονικά χωριά. Το σημείο τούτο της ευθύνης, συνέπειας, αυτοσυγκράτησης και αλληλοσεβασμού, που προκύπτει αναμφίλεκτα από τα παραπάνω, θα πρέπει να αναδειχθεί στη πραγματική του διάσταση, ώστε να αποτελέσει πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Σήμερα προκαλεί εντύπωση στον επισκέπτη, η πλατεία, το δημοτικό σχολείο και το συνεχόμενο κοινοτικό Γυμναστήριο, οι άνετοι δρόμοι του.
Τα τελευταία χρόνια το χωριό έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό και τουριστικό κέντρο, δροσερό από την αύρα του Ιονίου και τον αέρα των βουνών της Μίνθης και του Λυκαίου, πράγματα που σε συνδυασμό με τη περιποίηση, το πηγαίο αίσθημα φιλοξενίας των κατοίκων και τα φρέσκα ψάρια από ντόπιους ψαράδες στις γραφικές παραθαλάσσιες ταβέρνες, προσελκύουν πλήθος ντοπιων και ξένων τουριστών.
Σύμφωνα με ψηφοφορία που έγινε μέσω διαδικτύου με πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ κατά τα έτη 2000-2001 ο Κακόβατος συγκαταλέγεται μεταξύ των 15 καλύτερων παραλίων της χώρας μας όπως καταγράφεται σε ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΒΗΜΑ» της 19.7.2001. Η ψηφοφορία διεξήχθη στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.thalassa.gr που από την ημέρα που δημιουργήθηκε μέχρι την άνω ημερομηνία είχε συγκεντρώσει 300 χιλιάδες επισκέπτες από τουλάχιστον 45 χώρες.
Αξιοθέατα
Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση 1000 περίπου μέτρων βρίσκεται ο λόφος του Νέστορα, που η σκαπάνη του Γερμανού αρχαιολόγου Δαίρπφελδ το έτος 1907 έφερε στην επιφάνεια, από συλημένους τάφους, πολλά αρχαία ευρήματα, τα περισσότερα των οποίων βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Το σπουδαιότερο από αυτά είναι το χρυσό δαχτυλίδι – σφραγίδα του Νέστορα, που αποτέλεσε για πολλά χρόνια, μέχρι το 1965, αντικείμενο μελέτης, αναφορικά με τη γνησιότητά του. Το δαχτυλίδι τούτο (δακτύλιος σφραγιστήρ, κατά τον ιστορικό Παύλο Καρολίδη), παριστά σύμπλεγμα από ψυχές, χρυσαλίδες και γρυπόμορφες γυναίκες, στοιχεία που συνέτειναν στην αμφισβήτηση της γνησιότητάς του, σε σχέση με το Νέστορα και τον μυκηναϊκό πολιτισμό, γιατί πουθενά δεν είχαν βρεθεί σε κρητομυκηναϊκά ευρήματα παρόμοιες παραστάσεις. Το έτος 1965 όμως ο αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης ανακάλυψε στις Αρχάνες της Κρήτης, σε ασύλητο βασιλικό τάφο δαχτυλίδι που φέρει μεταξύ άλλων δύο πεταλούδες και μια χρυσαλίδα, γεγονός που απέδειξε τη γνησιότητα του δαχτυλιδιού του Νέστορα κι έφερε στην επικαιρότητα τη θεωρία του αρχαιολόγου Άρθουρ Έβανς, ο οποίος είχε αγοράσει το δαχτυλίδι του Νέστορα στο Κακόβατο και δημοσίευσε το 1922 μελέτη, στην οποία υποστήριζε ότι στο δαχτυλίδι απεικονίζονται τα διαδοχικά στάδια της μύησης ενός ζεύγους νεκρών στα μυστήρια του κάτω κόσμου και η αθανασία που επιτυγχάνουν. Ως προς τα λοιπά ευρήματα τα πιο σημαντικά είναι οι ευμεγέθεις πίθοι από κεραμεική, που κατά τον καθηγητή Σπύρο Μαρινάτο, είναι οι καλύτεροι από τους ανακαλυφθέντες σε άλλες ανασκαφές, γεγονός που σε συνάρτηση με τους θολωτούς τάφους, τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Πύλος του Νέστορα παρά το Κακόβατο, υπήρξε σπουδαίο κέντρο Μυκηναϊκού πολιτισμού
Κλίμα
Το κλίμα είναι υγρό ιδιαίτερα το χειμώνα, ενώ το έδαφος αρκετά πλούσιο, αφού έχει σχηματισθεί από προσχώσεις των χειμάρρων Καλίδονας και Ανηλίου που ενώνονται στο ύψος της Εθνικής Οδού Πύργου – Κυπαρισσίας, διαρρέοντας στη συνέχεια τον Κακοβατίτικο κάμπο στα νότια του χωριού.
Ιστορία
Το χωριό είναι κτισμένο πάνω στους αμμόλοφους που αναφέρει ο Όμηρος και οι μεταγενέστεροι ιστορικοί, περιηγητές και αρχαιολόγοι (Στράβων, Παυσανίας, Πολύβιος, Δαίρπφελδ), στην αμμουδερή Πύλο του Νέστορα. Και εκεί που οι Πύλιοι του Νέστορα έβοσκαν τις παχυλές αγελάδες και τα γιδοπρόβατά τους και κυνηγούσαν στα δάση, μαθαίνοντας ταυτόχρονα τη πολεμική τέχνη, τώρα οι Κακοβατίτες αγρότες καλλιεργούν παραγωγικά φυτά και δέντρα με σύγχρονα μηχανήματα και εγκαταστάσεις.
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Κακόβατο μετά το τέλος της Τουρκοκρατίας και ήσαν ορεινοί Ολύμπιοι και Αρκάδες, όλοι τους βοσκοί το επάγγελμα που έστησαν τις πρώτες κατοικίες τους (καλύβες από χόρτα) και σιγά σιγά ημέρεψαν τον τόπο από την άγρια βλάστηση. Σε αυτές τις καλύβες και τη γύρω περιοχή είχε στήσει το λημέρι του για αρκετό καιρό, κατά το έτος 1833, το κίνημα ενάντια στην Αντιβασιλεία του Όθωνα, όπως αναφέρουν χρονικογράφοι της εποχής, ο παράξενος εκείνος <<ληστής>> Γιώργης Κοντοβουνήσιος, αμείλικτος εκδικητής του κατατρεγμένου λαού μας και από εδώ απένειμε τη δικαιοσύνη του, τιμωρώντας την αδικία που είχαν αναγάγει σε κράτος οι Βαυαροί και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους.
Το χωριό ιδρύθηκε το έτος 1947, όταν πια είχαν συγκεντρωθεί σε μόνιμη διαμονή αρκετοί από τους προγόνους των σημερινών κατοίκων του: Αντωνόπουλος από Στεμνίτσα, Τσαρουχάς από Μυρώνεια, Καλλιφείδας Θεοδωρόπουλος από Μίνθη, πρώτοι κάτοικοι και στη συνέχεια Διαμαντόπουλος, Μιχαλόπουλος, Σταματόπουλος, Κωνσταντινόπουλος, Ανθούλης, Αγγελόπουλος, Χύμης, Σπηλιόπουλος, Παπαδήμας, Καραπαναγιώτης από Μίνθη, Χριστόπουλος, Χριστοδουλόπουλος, Πούρνος, Σακκάς, Δούκας από Καλίδονα, Κολλιαδήμας, Κατερίνης από Ανήλιο, Τάγαρης, Κουρούβανης από Φιγαλία, Κωνσταντόπουλος από Μάκιστο, Αθανάσουλας, Ζαφειράκης από Μυρώνεια, Μπουκουβάλας από Αετό Μεσσηνίας, Μπηλιώνης, Ψαρογιαννακόπουλος από Ταξιάρχες.
Τα έτη 1886 – 1888 δύο μεγάλοι σεισμοί κατέστρεψαν ολόκληρο το χωριό, αλλά αποτέλεσαν και την αφετηρία της ανασυγκρότησής του.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα παρατηρήθηκε μεγάλη έφεση στα γράμματα και στις επιστήμες, ενώ μεγάλη ανάπτυξη παρουσίασε το εμπόριο, κυρίως εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής σταφίδας, πρώτου τότε προϊόντος. Ενδεικτικό του πλούσιου εμπορίου είναι το γεγονός ότι στο χωριό έδρευε τελωνειακή αρχή (τελωνοσταθμαρχείο), είχε την έδρα της η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Αρηνοφιγαλίας, λειτουργούσε οινοπαραγωγικό εργοστάσιο με μεγάλες εξαγωγές που γίνονταν με πλοία, τα οποία προσέγγιζαν στη παραλία και φόρτωναν από το εργοστάσιο με σωλήνες, λειτουργούσαν αλευρόμυλοι και ελαιουργείο. Επίσης είχε την έδρα του το κρατικό μονοπώλιο αλατιού που προμήθευε τις περιοχές Αρήνης, Ανδρίτσαινας, Φιγαλίας και Σκιλλουντίας, ενώ η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού, περί τα έτη 1903 – 04, έδωσε μεγάλη ώθηση στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, σε συνάρτηση με την ίδρυση του Γεωργικού Συνεταιρισμού του χωριού που είναι από τους αρχαιότερους της περιοχής.
Το έτος 1928 ιδρύθηκε αθλητικό σωματείο - ΠΑΟ Κακοβάτου που μετέχει για πολλά χρόνια στα πρωταθλήματα των τοπικών Κατηγοριών ΕΠΣ Ηλείας.
Κατά την απογραφή του 1907 το χωριό αριθμούσε 446 κατοίκους, λειτουργούσαν ελαιουργείο και ατμόμυλος των Ιωάννη και Αλεξίου Καλλιφείδα, υδρόμυλος του Χρίστου Χριστόπουλου, 4 παντοπωλεία των Δημητρίου Θεοδωρόπουλου, Νικολάου Θεοδωρόπουλου, Ν. Παπαδήμα και Διονυσίου Χριστόπουλου, 3 κρεοπωλεία των Αντωνίου Αντωνόπουλου, Αριστείδη Κωνσταντινόπουλου και Κωνσταντίνου Κωνσταντινόπουλου, ένα καφενείο του Σταμάτη Σταματόπουλου κι ένα οινοπωλείο του Αθανασίου Νικολόπουλου.
Την περίοδο της Αντίστασης πρωτοστάτησε μαζί με τη Καλίδονα και το Μπισχίνι στον ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών, με την αριθμητικά μεγάλη συμμετοχή του σε ανθρώπινο δυναμικό για τη στελέχωση των αντάρτικων ομάδων. Παρά την ενεργή αυτή ανάμειξη, δεν σημειώθηκαν ακραία φαινόμενα, πράγμα που δεν έδωσε το δικαίωμα και την αφορμή για πράξεις αντεκδίκησης, κατά την περίοδο του εμφυλίου που ακολούθησε, όπως έγινε σε άλλα γειτονικά χωριά. Το σημείο τούτο της ευθύνης, συνέπειας, αυτοσυγκράτησης και αλληλοσεβασμού, που προκύπτει αναμφίλεκτα από τα παραπάνω, θα πρέπει να αναδειχθεί στη πραγματική του διάσταση, ώστε να αποτελέσει πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Σήμερα προκαλεί εντύπωση στον επισκέπτη, η πλατεία, το δημοτικό σχολείο και το συνεχόμενο κοινοτικό Γυμναστήριο, οι άνετοι δρόμοι του.
Τα τελευταία χρόνια το χωριό έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό και τουριστικό κέντρο, δροσερό από την αύρα του Ιονίου και τον αέρα των βουνών της Μίνθης και του Λυκαίου, πράγματα που σε συνδυασμό με τη περιποίηση, το πηγαίο αίσθημα φιλοξενίας των κατοίκων και τα φρέσκα ψάρια από ντόπιους ψαράδες στις γραφικές παραθαλάσσιες ταβέρνες, προσελκύουν πλήθος ντοπιων και ξένων τουριστών.
Σύμφωνα με ψηφοφορία που έγινε μέσω διαδικτύου με πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ κατά τα έτη 2000-2001 ο Κακόβατος συγκαταλέγεται μεταξύ των 15 καλύτερων παραλίων της χώρας μας όπως καταγράφεται σε ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΒΗΜΑ» της 19.7.2001. Η ψηφοφορία διεξήχθη στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.thalassa.gr που από την ημέρα που δημιουργήθηκε μέχρι την άνω ημερομηνία είχε συγκεντρώσει 300 χιλιάδες επισκέπτες από τουλάχιστον 45 χώρες.
Αξιοθέατα
Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση 1000 περίπου μέτρων βρίσκεται ο λόφος του Νέστορα, που η σκαπάνη του Γερμανού αρχαιολόγου Δαίρπφελδ το έτος 1907 έφερε στην επιφάνεια, από συλημένους τάφους, πολλά αρχαία ευρήματα, τα περισσότερα των οποίων βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Το σπουδαιότερο από αυτά είναι το χρυσό δαχτυλίδι – σφραγίδα του Νέστορα, που αποτέλεσε για πολλά χρόνια, μέχρι το 1965, αντικείμενο μελέτης, αναφορικά με τη γνησιότητά του. Το δαχτυλίδι τούτο (δακτύλιος σφραγιστήρ, κατά τον ιστορικό Παύλο Καρολίδη), παριστά σύμπλεγμα από ψυχές, χρυσαλίδες και γρυπόμορφες γυναίκες, στοιχεία που συνέτειναν στην αμφισβήτηση της γνησιότητάς του, σε σχέση με το Νέστορα και τον μυκηναϊκό πολιτισμό, γιατί πουθενά δεν είχαν βρεθεί σε κρητομυκηναϊκά ευρήματα παρόμοιες παραστάσεις. Το έτος 1965 όμως ο αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης ανακάλυψε στις Αρχάνες της Κρήτης, σε ασύλητο βασιλικό τάφο δαχτυλίδι που φέρει μεταξύ άλλων δύο πεταλούδες και μια χρυσαλίδα, γεγονός που απέδειξε τη γνησιότητα του δαχτυλιδιού του Νέστορα κι έφερε στην επικαιρότητα τη θεωρία του αρχαιολόγου Άρθουρ Έβανς, ο οποίος είχε αγοράσει το δαχτυλίδι του Νέστορα στο Κακόβατο και δημοσίευσε το 1922 μελέτη, στην οποία υποστήριζε ότι στο δαχτυλίδι απεικονίζονται τα διαδοχικά στάδια της μύησης ενός ζεύγους νεκρών στα μυστήρια του κάτω κόσμου και η αθανασία που επιτυγχάνουν. Ως προς τα λοιπά ευρήματα τα πιο σημαντικά είναι οι ευμεγέθεις πίθοι από κεραμεική, που κατά τον καθηγητή Σπύρο Μαρινάτο, είναι οι καλύτεροι από τους ανακαλυφθέντες σε άλλες ανασκαφές, γεγονός που σε συνάρτηση με τους θολωτούς τάφους, τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Πύλος του Νέστορα παρά το Κακόβατο, υπήρξε σπουδαίο κέντρο Μυκηναϊκού πολιτισμού
Πρασιδάκι&Παλιό Πρασιδάκι
Πρασιδάκι.:
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Δήμος Ζαχάρω
Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοπόννησος
Νομός Ηλείας
Επαρχία Πρώην επαρχίας Ολυμπίας
Πληθυσμός 104 (2001)
Ταχυδρομικός κώδικας 27054
Τηλεφωνικός κωδικός 26250
Ιστοσελίδα facebook/Πρασιδάκι
Το Πρασιδάκι είναι χωριό στη δυτική Πελοπόννησο. Διοικητικά ανήκει στον νομό Ηλείας και στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος είναι στο νοτιότερο σημείο του Δήμου Ζαχάρως, της πάλαι ποτέ επαρχίας Ολυμπίας, ο ποταμός Νέδας είναι τα σύνορα Ηλείας - Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χμ από τη Ζαχάρω και περιβάλλεται από τα χωριά Γιαννιτσοχώρι, Άγιος Ηλίας, Φόνισσα και Καρυές
Πληθυσμός
Το Πρασιδάκι αποτελείται από τρεις οικισμούς, το Πρασιδάκι, το παλιό Πρασιδάκι και την Τρανή Λάκα, στην απογραφή του 2001 είχε 113 κατοίκους συνολικά
Δ.δ. Πρασιδακίου [ 113 ]
το Πρασιδάκι [ 104 ]
το Παλιό Πρασιδάκι [ 1 ]
η Τρανή Λάκα [ 8 ]
Kαλλιέργειες
Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται σε διάφορες γεωργικές εργασίες με δημοφιλέστερη αυτή της καλλιέργειας ελιάς.
Κλίμα
Το Πρασιδάκι έχει εύκρατο Μεσογειακό Κλίμα. Η εγγύτητα με τη θάλασσα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του κλίματος. Ως εκ τούτου, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι ηλιόλουστα και ζεστά.
Κάτοικοι
Οι κάτοικοι του χωρίου έχουν τα εξής επώνυμα(αναφέρονται μερικά):
Τρίμμης (πιο διαδεδομένο)
Καρούμπαλης
Χαλμούκης
Σταθόπουλος
Πυρκαγιές 2007
Τον Αύγουστο του 2007 το Πρασιδάκι βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου.
Αξιοθέατα
Όσοι βρίσκονται στο Πρασιδάκι μπορούν να επισκεφθούν το ποτάμι Νέδα, το μοναδικό με θηλυκό όνομα, καθώς και τον Ναό της Αθηνάς. Η θέση του ναού στο Πρασιδάκι κείται σε λόφο κατάφυτο ελαιοδέντρων, παρέχει υπέροχη θέα του Ιονίου πελάγους. Κοντά στο σημερινό χωριό, υπήρχε η αρχαία τριφυλιακή πόλη Πύργοι. Η θέση δεν αναφέρεται στις απογραφές των Βενετών του 1689 και 1700. Το όνομα το συναντάμε για πρώτη φορά το 1804 και σε απογραφή του 1830, αριθμεί πληθυσμό 71 κατοίκων.
Ο δωρικός ναός που ήλθε στο φως, ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά και θεμελιώθηκε σε προγενέστερο ναό των αρχαϊκών χρόνων, τα κατάλοιπα του οποίου, ήλθαν στο φως, υποκείμενα του σηκού του ναού.
Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ. Φέρει διαστάσεις 35.30 x 14.70 μ. και έχει προσανατολισμό Α-Δ. Αποτελείται από πρόναο, σηκό και οπισθόδομο. Είναι περίπτερος με 6x13 κίονες. Στο μέσον του σηκού διασώζεται το ορθογώνιο βάθρο του λατρευτικού αγάλματος της θεότητας. Πλαισιώνεται από δυο κιονοστοιχίες, πέντε δίτονων κιόνων.
Το σύνολο του κτίσματος (δάπεδο, κίονες, τοιχοποιία ) έφερε επίχρισμα σε τόνους ερυθρού, μελανού και γαλάζιου χρώματος.
Στον πρόναο υπήρχε ψηφιδωτό δάπεδο από μικρά μελανά και λευκά βότσαλα που δημιουργούσαν γεωμετρικά σχέδια.
Οι ανασκαφικές εργασίες αποκάλυψαν πλήθος διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και σημαντικό αριθμό πήλινων κεράμων από την επένδυση της στέγης. Ο θριγκός έφερε πήλινα μέλη με πλούσια γραπτή διακόσμηση.
Τα αφιερώματα προς την θεότητα, που ήλθαν στο φως αποτελούνται από ένα μεγάλο αριθμό πήλινων και χάλκινων ειδωλίων, αγγείων και έργων μικροτεχνίας.
Η καταστροφή του ναϊκού οικοδομήματος , περί τον 1ο -2ο αι.π.Χ, κατά τα φαινόμενα, οφείλεται σε ισχυρές σεισμικές δονήσεις και σε φωτιά που εκδηλώθηκε εντός αυτού..
Παλιό Πρασιδάκι.:
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Δήμος Ζαχάρω
Γεωγραφία και στατιστική
Νομός Ηλείας
Υψόμετρο 150
Πληθυσμός 1 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Πρασιδάκι
Ταχ. κωδ. 27054
Τηλ. κωδ. 26250
Το Παλιό Πρασιδάκι είναι χωριό του Νομού Ηλείας διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ζαχάρως του δημοτικό διαμερίσματος Πρασιδακίου της περιφέρειας δυτικής Ελλάδος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, 49 χλμ. ΝΑ του Πύργου, στην πρώην επαρχία Ολυμπίας ημιορεινός οικισμός. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 1 Κάτοικο
Δήμος Ζαχάρω
Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοπόννησος
Νομός Ηλείας
Επαρχία Πρώην επαρχίας Ολυμπίας
Πληθυσμός 104 (2001)
Ταχυδρομικός κώδικας 27054
Τηλεφωνικός κωδικός 26250
Ιστοσελίδα facebook/Πρασιδάκι
Το Πρασιδάκι είναι χωριό στη δυτική Πελοπόννησο. Διοικητικά ανήκει στον νομό Ηλείας και στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος είναι στο νοτιότερο σημείο του Δήμου Ζαχάρως, της πάλαι ποτέ επαρχίας Ολυμπίας, ο ποταμός Νέδας είναι τα σύνορα Ηλείας - Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χμ από τη Ζαχάρω και περιβάλλεται από τα χωριά Γιαννιτσοχώρι, Άγιος Ηλίας, Φόνισσα και Καρυές
Πληθυσμός
Το Πρασιδάκι αποτελείται από τρεις οικισμούς, το Πρασιδάκι, το παλιό Πρασιδάκι και την Τρανή Λάκα, στην απογραφή του 2001 είχε 113 κατοίκους συνολικά
Δ.δ. Πρασιδακίου [ 113 ]
το Πρασιδάκι [ 104 ]
το Παλιό Πρασιδάκι [ 1 ]
η Τρανή Λάκα [ 8 ]
Kαλλιέργειες
Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται σε διάφορες γεωργικές εργασίες με δημοφιλέστερη αυτή της καλλιέργειας ελιάς.
Κλίμα
Το Πρασιδάκι έχει εύκρατο Μεσογειακό Κλίμα. Η εγγύτητα με τη θάλασσα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση του κλίματος. Ως εκ τούτου, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, ενώ τα καλοκαίρια είναι ηλιόλουστα και ζεστά.
Κάτοικοι
Οι κάτοικοι του χωρίου έχουν τα εξής επώνυμα(αναφέρονται μερικά):
Τρίμμης (πιο διαδεδομένο)
Καρούμπαλης
Χαλμούκης
Σταθόπουλος
Πυρκαγιές 2007
Τον Αύγουστο του 2007 το Πρασιδάκι βρέθηκε στο μέτωπο φωτιάς, η οποία κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου.
Αξιοθέατα
Όσοι βρίσκονται στο Πρασιδάκι μπορούν να επισκεφθούν το ποτάμι Νέδα, το μοναδικό με θηλυκό όνομα, καθώς και τον Ναό της Αθηνάς. Η θέση του ναού στο Πρασιδάκι κείται σε λόφο κατάφυτο ελαιοδέντρων, παρέχει υπέροχη θέα του Ιονίου πελάγους. Κοντά στο σημερινό χωριό, υπήρχε η αρχαία τριφυλιακή πόλη Πύργοι. Η θέση δεν αναφέρεται στις απογραφές των Βενετών του 1689 και 1700. Το όνομα το συναντάμε για πρώτη φορά το 1804 και σε απογραφή του 1830, αριθμεί πληθυσμό 71 κατοίκων.
Ο δωρικός ναός που ήλθε στο φως, ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά και θεμελιώθηκε σε προγενέστερο ναό των αρχαϊκών χρόνων, τα κατάλοιπα του οποίου, ήλθαν στο φως, υποκείμενα του σηκού του ναού.
Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. π.Χ. Φέρει διαστάσεις 35.30 x 14.70 μ. και έχει προσανατολισμό Α-Δ. Αποτελείται από πρόναο, σηκό και οπισθόδομο. Είναι περίπτερος με 6x13 κίονες. Στο μέσον του σηκού διασώζεται το ορθογώνιο βάθρο του λατρευτικού αγάλματος της θεότητας. Πλαισιώνεται από δυο κιονοστοιχίες, πέντε δίτονων κιόνων.
Το σύνολο του κτίσματος (δάπεδο, κίονες, τοιχοποιία ) έφερε επίχρισμα σε τόνους ερυθρού, μελανού και γαλάζιου χρώματος.
Στον πρόναο υπήρχε ψηφιδωτό δάπεδο από μικρά μελανά και λευκά βότσαλα που δημιουργούσαν γεωμετρικά σχέδια.
Οι ανασκαφικές εργασίες αποκάλυψαν πλήθος διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και σημαντικό αριθμό πήλινων κεράμων από την επένδυση της στέγης. Ο θριγκός έφερε πήλινα μέλη με πλούσια γραπτή διακόσμηση.
Τα αφιερώματα προς την θεότητα, που ήλθαν στο φως αποτελούνται από ένα μεγάλο αριθμό πήλινων και χάλκινων ειδωλίων, αγγείων και έργων μικροτεχνίας.
Η καταστροφή του ναϊκού οικοδομήματος , περί τον 1ο -2ο αι.π.Χ, κατά τα φαινόμενα, οφείλεται σε ισχυρές σεισμικές δονήσεις και σε φωτιά που εκδηλώθηκε εντός αυτού..
Παλιό Πρασιδάκι.:
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Δήμος Ζαχάρω
Γεωγραφία και στατιστική
Νομός Ηλείας
Υψόμετρο 150
Πληθυσμός 1 (2001)
Άλλα
Παλαιά ονομασία Πρασιδάκι
Ταχ. κωδ. 27054
Τηλ. κωδ. 26250
Το Παλιό Πρασιδάκι είναι χωριό του Νομού Ηλείας διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ζαχάρως του δημοτικό διαμερίσματος Πρασιδακίου της περιφέρειας δυτικής Ελλάδος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, 49 χλμ. ΝΑ του Πύργου, στην πρώην επαρχία Ολυμπίας ημιορεινός οικισμός. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 1 Κάτοικο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)