Πανηλειακός Α.Ο.

Ο Πανηλειακός Αθλητικός Όμιλος Πύργου ποδοσφαιρικό σωματείο στον Πύργο Ηλείας. Είχε ιδρυθεί επίσημα στις 17 Ιανουαρίου 1958, χρώματα του συλλόγου το κόκκινο και το λευκό και έμβλημά του η Ολυμπιακή δάδα. Είχε συμμετάσχει 7 φορές στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής. η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα του νομού Ηλείας. Έδρα του συλλόγου το Δημοτικό Στάδιο Πύργου «Χαράλαμπος Βιλαέτης». 

Πανηλειακός Πύργου 

Επίσημη επωνυμία Πανηλειακός Αθλητικός Σύλλογος Πύργου

Προσωνύμιο Ερυθρόλευκοι

Ίδρυση 17 Ιανουαρίου 1958

Έδρα Πύργος Ηλείας, Ελλάδα

Χρώματα κόκκινο και λευκό 

Ιστορία

Ίδρυση και μετέπειτα πορεία

Μια σειρά ονομάτων προτάθηκαν όπως : Πανηλειακός, Παμπυργιακός, Νίκη Πύργου, Ερμής Πύργου, Ολυμπιάς (προς τιμήν της Αρχαίας Ολυμπίας και της ευρύτερης περιοχής), Κεραυνός Πύργου («ως αποτελούσα εκδήλωσιν της εκ των βασικών ιδιοτήτων του Ολυμπίου Διός» εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ 4/4/1957), Αστραπή Πύργου και άλλα. Τελικά την 1 Ιουνίου 1957 η ομάδα θα ονομασθεί Πανηλειακός Αθλητικός Όμιλος Πύργου. Η επιλογή των χρωμάτων σε ερυθρό και λευκό θα γίνει έτσι ώστε να μην χρησιμοποιηθούν τα χρώματα των προηγούμενων ομάδων του Πύργου. Σήμα της ομάδας θα επιλεχτεί το Ολύμπιο φως η Ολυμπιακή φλόγα δηλαδή σε μια προσπάθεια προώθησης του αρχαίου αθλητικού πνεύματος και ως σημείο αναφοράς της περιοχής της Ηλείας. Το σήμα της ομάδας φιλοτέχνησε ο Λάμπης Θεοδωράτος, αν και κατά περιόδους είχε χρησιμοποιηθεί και διαφορετικό σήμα. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η πρώτη ομάδα που χρησιμοποίησε το όνομα Πανηλειακός ήταν η ομάδα του μετέπειτα Λευκού Αστέρα Αμαλιάδας. Πρώτος πρόεδρος της ομάδας διετέλεσε ο Βλάσης Μπερτσελέτος βιομήχανος, ενώ την τεχνική ηγεσία της ομάδας για την αγωνιστική περίοδο 1957–58 ανέλαβαν οι: 23/06/1957 Δ. Στούρας, 13/10/1957 Χρήστος Δαμάλας, 20/12/1957 Στέφανος Πετρίτσης

Ο Πανηλειακός χρησιμοποίησε το καταστατικό του παλιού Εθνικού, μάλιστα στον πρώτο επίσημο αγώνα κόντρα στον Παναιγιάλειο αγωνίστηκε υπό την ονομασία Εθνικός-Πανηλειακός και αγωνίστηκε φορώντας τις πράσινες εμφανίσεις του εθνικού. Ο πρώτος αγώνας ήταν φιλικού χαρακτήρα κόντρα στην ομάδα του Αργοναύτη Κατακόλου στις 9 Ιουνίου 1957 και έληξε ισόπαλος με σκορ 3-3. Τα τέρματα σημείωσαν οι: Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος (δύο) και Δημήτρης Χιώνης. Η πρώτη νίκη θα ήταν αυτή στις 16 Ιουνίου 1957 με σκορ 2-1 κόντρα στην ομάδα του Ολυμπιακού Καλαμάτας. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν αυτός στο Αίγιο στις 22 Σεπτεμβρίου 1957 κόντρα στον ισχυρότατο τότε Παναιγιάλειο γαι το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών, ο Πανηλειακός γνώρισε βαριά ήττα με σκορ 4-1. Για την ομάδα του Πύργου το πρώτο επίσημο τέρμα σημείωσε ο Τάκης Δημητρακόπουλος στο 78ο λεπτό με κεφαλιά ύστερα από κόρνερ που εκτέλεσε ο Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος.

Η πρώτη νίκη θα ερχόταν την τέταρτη αγωνιστική στις 13 Οκτωβρίου 1957 στον Πύργο κόντρα στην ομάδα του Άρη Αιτωλικού με το σκορ 5-0. Τα τέρματα σημείωσαν οι : Τάκης Δημητρακόπουλος, Δημήτρης Χιώνης και από τρία ο Θεόδωρος Θεοχαρόπουλος. Ο Πανηλειακός στην παρθενική του εμφάνιση σε πρωτάθλημα θα τερμάτιζε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος πίσω από τους Παναιγιάλειο και Παναιτωλικό με απολογισμό 3 νίκες, 3 ισοπαλίες και 4 ήττες και συγκομιδή 19 βαθμών.

Το 1965 αναδείχθηκε Πρωταθλητής περιφέρειας της Ε.Π.Σ. Πατρών και τις χρονιές 1965–66 και 1966–67 αγωνίστηκε στην δόκιμη τότε Γ΄ Εθνική κατηγορία. Το 1969 εντάχθηκε στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Ηλείας, αποτελώντας ιδρυτικό της μέλος. Το 1971 και με προπονητή τον Κώστα Νεστορίδη κέρδισε την άνοδο για πρώτη φορά στην Β΄ Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε μέχρι και το 1975 όποτε και υποβιβάστηκε. Αμέσως, το 1976 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ηλείας και προκρίθηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου έλαβε την 1η θέση του 6ου ομίλου και κέρδισε την επάνοδο στην Β΄ Εθνική. και κατόπιν μέχρι και το 1987 ανεβοκατέβαινε μεταξύ Β΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Το 1981 υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών, στον τελικό στο γήπεδο του Ταύρου στην Αθήνα με αντίπαλο την Αναγέννηση Καρδίτσας. Το 1987 υποβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική και στη συνέχεια το 1988 στο τοπικό πρωτάθλημα. Εκείνη τη στιγμή ανέλαβε την ηγεσία της ομάδας ο Σάκης Σταυρόπουλος και αμέσως το 1989 κατακτά το πρωτάθλημα της Ηλείας και ανεβαίνει στην Δ' Εθνική. 

Την επόμενη περίοδο 1989–90 έρχεται στην ομάδα ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο οποίος πέραν από παίκτης αναλαμβάνει και προπονητής του Πανηλειακού όπου κατακτώντας το πρωτάθλημα του 4ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής τον ανέβασε στην Γ΄ Εθνική. Εκεί παρέμεινε για 4 χρονιές όπου την περίοδο 1993–94 κατέκτησε το πρωτάθλημα του Νοτίου ομίλου έχοντας 11 βαθμούς διαφοράς από τον δεύτερο της βαθμολογίας Ιάλυσο Ρόδου και κέρδισε την επάνοδο στην Β΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, δηλαδή 1994–95 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία έχοντας τερματίσει στην 1η θέση με διαφορά 8 βαθμών από την δεύτερη της βαθμολογίας, αυτή τη φορά Παναχαϊκή και την ισόβαθμή της Καλαμάτα, και έχοντας Μέσο Όρο 4.500 εισιτήρια σε κάθε αγώνα.

Στην Α΄ Εθνική αγωνίστηκε για 6 συνεχόμενες περιόδους μέχρι και το 2001, όποτε και την περίοδο 2000–01 υποβιβάστηκε για να επιστρέψει για τελευταία φορά την περίοδο 2003-04. Καλύτερη θέση που κατέλαβε ποτέ είναι η 7η στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατά τη δεύτερη παρουσία του, την περίοδο 1996–97. Τις περιόδους 2004–05 και 2005–06 θα αγωνιστεί στην Β΄ Εθνική και την περίοδο 2006–07 στην Γ΄ Εθνική και ακολούθως για μια τριετία στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ο Πανηλειακός την περίοδο 2009–10 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 6ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, όπου αρχικά κατέλαβε την 12η θέση. Την επόμενη χρονιά, δηλαδή 2011–12 έχασε οριακά την άνοδο στην Β΄ Εθνική τις τελευταίες αγωνιστικές από τον Απόλλων Σμύρνης, για να την κατακτήσει τελικά την επόμενη περίοδο 2012–13, όποτε και προβιβάστηκε στην Β΄ Εθνική.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2014, ο μεγαλομέτοχος της Π.Α.Ε. Πανηλειακός Α.Ο., Θανάσης Παπαγεωργίου, ανακοίνωσε την απόσυρση του συλλόγου από την Φούτμπολ Λιγκ της περιόδου 2014–15, έχοντας στόχο την εξυγίανση της ομάδας και την επιστροφή της στην μεγάλη κατηγορία. Ωστόσο όμως στις 10 Σεπτεμβρίου 2015, ο Πανηλειακός αποσύρθηκε και από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής της περιόδου 2015–16 και δε συμμετείχε σε καμία διοργάνωση, παραμένοντας σε αδράνεια. Ο Πανηλειακός επέστρεψε στην ενεργό δράση την περίοδο 2016-17 για το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηλείας όπου κατέκτησε με άνεση το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Αγωνίστηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας από την περίοδο 2017–18 μέχρι και την 2019–20. Την περίοδο 2020-2022 αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Την σεζόν 2022–23 αγωνίστηκε πάλι στην Γ΄ Εθνική, χωρίς βέβαια να γλυτώσει τον υποβιβασμό. 

Τίτλοι

1 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής: (1995)

1 Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής: (1994)

2 Πρωταθλήματα Δ΄ Εθνικής: (1990, 2010)

6 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Ηλείας: (1970, 1971, 1976, 1989, 2017, 2022)

9 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Ηλείας: (1970, 1971, 1978, 1979, 1981, 1982, 1988, 2008, 2017)

2 Πρωταθλήματα περιφερειακού Ε.Π.Σ. Πατρών: (1963, 1965) 

Ευρωπαϊκοί αγώνες

Στην μακρόχρονη ιστορία του ο Πανηλειακός έχει δώσει πληθώρα φιλικών αγώνων με σωματεία άλλων ευρωπαϊκών κυρίως χωρών, μεταξύ των οποίων ομάδες όπως οι: Ραπίντ Βιέννης, Φιρστ Βιέννα, ΣΚ Μπρέγκεντς (Αυστρία), Μέτσελερ Μονάχου, ΣΚ Φράιμπουργκ, Τ.Σ.Φ. Ντίτσινγκεν, Φράιμπουργκερ ΦΚ, Τ.Σ.Φ. Μπράουνλιγκεν (Γερμανία), Α.Σ.Ν. Άστρεα Σαβόνα 1907, ΑΣ Αβελλίνο 1912, Βίρτους Εντέλα, Νοβάρα Κάλτσιο, Α.Σ.Ν. Σέρα Ρίκο 1971, (Ιταλία), ΚΣ Μαρίτιμο (Πορτογαλία), ΦΚ Σλομπόντα Ούζιτσε, ΦΚ Μάτσβα Σάμπακ (Σερβία), ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου, ΦΚ Άρτζες Πιτέστι (Ρουμανία), ΜΤΚ Βουδαπέστης (Ουγγαρία), Κ.Σ. Πέτρο Πουότσκ (Πολωνία), Λοκομοτίβ Σόφιας, Π.Φ.Κ. Μάρεκ Ντουπνίτσα, ΦΚ Μπάνκια (Βουλγαρία), Πέρα Κλουμπ (ελληνική ομάδα της Κωνσταντινούπολης) και άλλες.

Ο πρώτος αγώνας κόντρα σε ομάδα άλλης χώρας ήταν αυτός στις στις 25 Ιανουαρίου 1959 κόντρα στην αυστριακή Ραπίντ Βιέννης, η οποία μάλιστα ήταν και η πρωταθλήτρια Αυστρίας το έτος 1957 καθώς και το 1960 και αποτέλεσε σπουδαίο αθλητικό γεγονός για την περιοχή. Καλύφθηκε μάλιστα και από τον Αθηναϊκό τύπο. Τον αγώνα παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμου και εξέχουσες προσωπικότητες της περιοχής, καθώς και φίλαθλοι από άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, ενώ η ομάδα της Ραπίντ Βιέννης επισκέφτηκε και τον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας. Η ομάδα του Πανηλειακού ηττήθηκε με σκορ 0-1 σε έναν αγώνα με πλούσιο θέαμα. Το διοικητικό συμβούλιο του Πανηλειακού παρέθεσε δείπνο στην φιλοξενούμενη ομάδα μετά τον αγώνα ως δείγμα φιλοξενίας

Η πρώτη νίκη ήρθε στις 9 Απριλίου 1961 κόντρα στην Μέτσελερ Μονάχου, η οποία ήταν η ομάδα της ομώνυμης γερμανικής εταιρίας που κατασκεύαζε ελαστικά για αυτοκίνητα. Τον αγώνα παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμου, η εξέλιξη του ήταν εντυπωσιακή με το ημίχρονο να λήγει με σκορ 4-2 υπέρ του Πανηλειακού, ενώ το τελικό αποτέλεσμα θύμιζε Αγγλικό ματς με σκορ 6-4 υπέρ του Πανηλειακού. Οι Γερμανοί μάλιστα αποκόμισαν τις καλύτερες εντυπώσεις προσκαλώντας την ομάδας μας σε αγώνα ρεβάνς στην δυτική Γερμανία, πρόσκληση η οποία περιελάμβανε την κάλυψη του 1/2 των εξόδων της ομάδας για το ταξίδι καθώς και θα μεσολαβούσε στο να κλείσει άλλους δύο φιλικούς αγώνες του Πανηλειακού με Γερμανικά σωματεία. Εν τέλει όμως τα έξοδα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις των ποδοσφαιριστών του Πανηλειακού αφού το ποδόσφαιρο εκείνην την εποχή λειτουργούσε σε καθαρά ερασιτεχνική βάση δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση του ταξιδιού αυτού. 

Φίλαθλοι

Ο πρώτος οργανωμένος σύνδεσμος φιλάθλων Πανηλειακού δημιουργήθηκε στις 14/1/1961 («Η Νομαρχιακή επιτροπή ενέκρινε την ίδρυση συνδέσμου φιλάθλων του Πανηλειακού», εφημερίδα ΑΥΓΗ) και αποτελεί σίγουρα έναν από τους πρώτους οργανωμένους συνδέσμους επαρχιακής ομάδας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στην υποστήριξη της ομάδας θα πρωταγωνιστήσουν οι οπαδοί της «Μικρής κερκίδας», οι οποίοι μάλιστα είχαν τυπώσει μπλούζες της μικρής κερκίδας, φορούσαν κασκόλ και φώναζαν συνθήματα. Ήταν δηλαδή κατά μια έννοια οι πρώτοι ''ultras'' της ομάδας. Με την ανακατασκευή του γηπέδου το 1971 θα έρθει και το τέλος της μικρής κερκίδας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 θα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πανό και σημαίες. Το έτος 1982 νεαροί θα συγκροτήσουν έναν νέο πυρήνα στην θύρα 3. Έκτοτε θα αναρτούν ένα πανό το οποίο έγραφε Πανηλειακός θύρα 3 ακολουθώντας έτσι τα Ελληνικά οπαδικά πρότυπα που ήθελαν τους οπαδούς να ονομάζουν τους πυρήνες τους σύμφωνα με την θύρα στην οποία έβλεπαν τους αγώνες. Επίσης τα πρώτα καπνογόνα θα κάνουν την εμφάνισή τους την περίοδο αυτήν και το τύμπανο θα δίνει τον ρυθμό για τα συνθήματα.

Δύο από τις μεγαλύτερες εξορμήσεις των φιλάθλων του Πανηλειακού αποτελούν: ο αγώνας στο Άργος στις 17 Μαΐου 1970 κόντρα στην ομάδα του Παναργειακού, όταν 2 αμαξοστοιχίες με 20 βαγόνια, εκατοντάδες αυτοκίνητα καθώς και λεωφορεία μετέφεραν περίπου 6.000 Πυργιώτες στην πρωτεύουσα της Αργολίδας καθώς και ο αγώνας στις 12 Ιουλίου 1970 στο ουδέτερο γήπεδο στο Αιγάλεω, στον αγώνα κόντρα στην ομάδα του Άρη Αγίου Κωνσταντίνου, όπου σύμφωνα με τον τύπο της Φθιώτιδας από τους συνολικά 10.000 θεατές που παρακολούθησαν τον αγώνα οι 8.000 ήταν Πυργιώτες.

Επίσης την περίοδο 1981–82, στον αγώνα στις 21 Μαρτίου 1982 του Πανηλειακού κόντρα στην ομάδα του Πανναυπλιακού πάνω από 1.000 φίλοι της ομάδας ακολούθησαν την ομάδα στο Ναύπλιο, ενώ και στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής στις 16 Μαΐου 1982 κόντρα στην ομάδα του Πέλοπα Κιάτου στο ουδέτερο γήπεδο του Βέλου 3.000 Πανηλειακοί συνόδεψαν την ομάδα.

Βεβαίως και την δεκαετία του 90 και μετέπειτα με την αγωνιστική άνοδο της ομάδας θα ακολουθήσουν μεγάλες εκδρομές και ο κόσμος θα ακολουθήσει την ομάδα από την Κρήτη μέχρι και την Θράκη.

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο 1989–90 ο κόσμος του Πανηλειακού είχε δημιουργήσει ένα μεγάλο ρεκόρ, καθώς είχαν συνολικά κοπεί 48.623 εισιτήρια στα εντός έδρας παιχνίδια, κάνοντάς έτσι τον Πανηλειακό την ομάδα με τις μεγαλύτερες εισπράξεις από όλα τα σωματεία Β΄, Γ΄ και Δ΄ εθνικής ξεπερνώντας ακόμα και 3 ομάδες Α΄ Εθνικής. 

Σύλλογος Φίλων Πανηλειακού (RED BOYS 1996)

Παρουσία οργανωμένων φιλάθλων του Πανηλειακού υπάρχει στον Πύργο από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 με την ''μικρή κερκίδα'' όπως την έλεγαν οι οργανωμένοι της εποχής και αργότερα το 1982 με την ίδρυση της Θύρας 3, πλέον πρωτεργάτης στην οργάνωση των φιλάθλων είναι ο στεγασμένος Σύλλογος Φίλων Πανηλειακού (RED BOYS CLUB EST. 1996) καθώς και το Athens Club , όπου από το 1994 είναι ένας ανεπίσημος σύλλογος των απανταχού Πανηλειακών στην Αθήνα. 

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών

Ο Πανηλειακός Α.Ο. Πύργου το 2012 ίδρυσε τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.

Τη σεζόν 2013–14 δήλωσε συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική και ο πρώτος επίσημος αγώνας στην ιστορία του γυναικείου τμήματος του συλλόγου ήταν με τον Π.Α.Σ. Ροδιά Ξυλοκάστρου στο Ξυλόκαστρο με αποτέλεσμα 1-1 για την 1η αγωνιστική του 3ου ομίλου. Στην πρώτη της παρουσία σε επίσημο πρωτάθλημα, η γυναικεία ομάδα του Πανηλειακού κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλήτρια του 3ου ομίλου και να κερδίσει την άνοδο στην Β΄ Εθνική.

Διατηρήθηκε στην Β’ Εθνική από τη σεζόν 2014–15 έως και τη σεζόν 2017–18, κατά την οποία έδωσε μάχη για την άνοδο στην Α’ Εθνική, αλλά δε τα κατάφερε,τερματίζοντας στη 2η θέση του 3ου ομίλου, ενώ τη σεζόν 2018–19 έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης, καθώς δε δήλωσε συμμετοχή σε κανένα πρωτάθλημα 

Δ. Ε. ΣΚΙΛΛΟΥΝΤΟΣ(ΔΗΜΟΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ - ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ)

Ο Δήμος Σκιλλούντος συστάθηκε με την παρ. 15.18 του άρθρου 1 του Ν. 2539/1997 [ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ], ο οποίος δημοσιεύθηκε στο αριθ. ΦΕΚ 244/4-12-1997.

Αποτελείται από την έδρα τα Κρέστενα και 15 Δημοτικά Διαμερίσματα, τα οποία είναι: Βρίνα, Γραίκα, Γρύλλος, Διάσελλα, Καλυβάκια, Καλλίκωμο, Κ. Σαμικό, Μακρίσια, Πλουτοχώρι, Πλατιάνα, Ράχες, Σαμικό, Σκιλλουντία, Τρυπητή και Φρίξα.

Ο Δήμος Σκιλλούντος βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Νομού Ηλείας και συνορρεύει: Βόρρεια με τον ποταμό Αλφειό, Βορρειανατολικά με τον ποταμό Αλφειό, Νότια με το Δήμο Ζαχάρως, Νοτιοανατολικά με το Δήμο Αλιφείρας, Δυτικά με το Ιόνιο πέλαγος και Βορρειοδυτικά με το Δήμο Βώλακος.

Ο Δήμος Σκιλλούντος είναι ο τρίτος Δήμος του Νομού Ηλείας από πλευράς πληθυσμού και ο δεύτερος Δήμος από πλευράς έκτασης.Η έδρα του Δήμου, τα Κρέστενα βρίσκονται από οδικής απόψεως στην κομβική θέση μεταξύ της Αρχαίας Ολυμπίας, του Ναού του Επικουρείου Απόλλωνα και της θάλασσας, ενώ συνδέεται οδικώς και με την πρωτεύουσα του Νομού Ηλείας, τον Πύργο.

Ο πληθυσμός του Δήμου, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ανέρχεται στους 15.931 κατοίκους και διαρθρώνεται κυριώς σε αγροτοκτηνοτροφικό και ελάχιστα αστικό πληθυσμό, που τους θερινούς μήνες αυτός διπλασιάζεται.

Η έκταση του Δήμου αγγίζει τα 200.000 στρέμματα και διαρθρώνεται σε πεδινές και ημιορεινές εκτάσεις. Πιο συγκεκριμένα οι οικισμοί καταλαμβάνουν 12.000 στρέμματα, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις 123.000 στρέμματα, οι δασικές εκτάσεις 50.000 στρέμματα, οι βοσκότοποι 12.000 στρέμματα και οι υδάτινες εκτάσεις 3.000 στρέμματα.

Δημοτικό Διαμ/σμα  Πληθυσμός

Κρέστενα 5.783

Βρίνα 741

Γραίκα 406

Γρύλλος 450

Διάσελλα 680

Καλλίκωμο 1.318

Καλυβακιά 519

Κ. Σαμικό 531

Μακρίσια 1.965

Πλατιάνα 603

Πλουτοχώρι 347

Ράχες 361

Σαμικό 563

Σκιλλουντία 550

Τρυπητή 591

Φρίξα 523

ΣΥΝΟΛΟ 15.931

Τα όργανα Διοίκησης του Δήμου είναι ο Δήμαρχος, το Δημοτικό Συμβούλιο, που αποτελείται από 21 μέλη και η Δημαρχιακή Επιτροπή, που αποτελείτε από 7 μέλη.

Ο Δήμος Σκιλλούντος διαθέτει σημαντικούς Αρχαιολογικούς χώρους, όπως το Ναό της Αθηνάς στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σκιλλουντίας, την Αρχαία Σαμία στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κ. Σαμικού, το Αρχαίο Αίπυ στο Δημοτικό Διαμέρισμα Πλατιάνας και τη Μονή Ίσοβας στο Δημοτικό Διαμέρισμα Τρυπητής.

Στον τομέα της Εκπαίδευσης διαθέτει ένα Ενιαίο Λύκειο, ένα Τεχνικό Επαγγελματικό Εκπαιδευτήριο, δύο Γυμνάσια, Δημοτικά Σχολεία, ένα Ειδικό Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγεία, Παιδικούς Σταθμούς, Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπ/σης, καθώς και Μαθητική Εστία.

Στον τομέα του Πολιτισμού υπάρχουν αρκετές Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Πανελλήνιας εμβέλειας, όπως «η Γιορτή της Σταφίδας» στην Κρέστενα του Συλλόγου Φιλοπροόδων Κρεστένων, «Όταν Γιορτάζουν οι Θεοί» στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μακρισίων και αρκετές τοπικού περιεχομένου, ενώ στον τομέα του Αθλητισμού διακρίνεται ο ιστορικός Σύλλογος «ΞΕΝΟΦΩΝ» της Κρέστενας και αρκετές αθλητικές ομάδες σε πολλά Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου.

Στην έδρα του Δήμου τα Κρέστενα υπάρχει Νοσοκομείο και Δημόσιες Υπηρεσίες όπως: Πυροσβεστική Υπηρεσία, Δασαρχείο, Ι.Κ.Α., ΕΛ.ΤΑ., Ένωση Αγροτικών Συν/σμών και Κτηνιατρείο. 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ

Ο Δήμος Σκιλλούντος είναι ένας τόπος με μοναδική ιστορική διαδρομή , που ξεκινά πολύ νωρίς από την λίθινη εποχή. Σε κάθε σημείο του ανασαίνουν η ιστορία και οι μύθοι της Ελλάδας. Μόνο ο πανέμορφος Αλφειός , το ποτάμι που κατέχει περίοπτη θέση στην Ελληνική μυθολογία, χωρίζει τη γη του Σκιλλούντα απ’ την Ιερή άλτη της Ολυμπίας.

Ο Ξενοφών , το Αίπυ, η Μινυακή εξάπολη που αποτέλεσε την αρχαιότερη κοιτίδα του θεσμού της εκεχειρίας, ο απελευθερωτικός επαναστατικός αγώνας του 1821 τα πάντα μαρτυρούν τη σπουδαιότητα του τόπου μας , όπως σφυρηλατήθηκε στο αμόνι της ιστορίας.

Ιστορική Αναδρομή

Η περιοχή του Δήμου Σκιλλούντος όπως και η ευρύτερη περιοχή της επαρχίας Ολυμπίας ήταν κατοικημένη από τη λίθινη εποχή(6000 2.7000π.χ.)

Πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται οι πελασγοί που αργότερα ονομάζονται Παρωρεάτες και Καύκωνες.

Σύμφωνα με τη μυθολογία η καταγωγή τους ανάγεται στο Πελασγό , γιο της Γης , ενώ στο βουνό Λαπίθας , στο χωριό του Σκιλλούντα έγινε η μαχη Λαπιθών και Κενταύρων

Επόμενοι κάτοικοι της οι Θεσσαλοί Νηλείδες, το κράτος των οποίων κατέκλυσαν οι Μινύες, απόγονοι των Αργοναυτών που έκτισαν πόλεις με οχυρές ακροπόλεις και αποτέλεσαν την Μινυακή εξάπολη ,την πρώτη ομοσπονδία Πόλεων με κέντρο της την Αρχαία Σαμία. Σ’ αυτή άνηκε και υο ‘το Αίπυ το καλοχτισμένο’ που ο Όμηρος αναφέρει ότι πήρε μέρος στην Τρωική εκστρατεία, ερείπια του οποίου σώζονται στο όρος Λαπίθας, στο Δ.Δ. Πλατιάνας.

Συνδετικός κρίκος τους η λατρεία μιας θαλάσσιας θεότητας, του Ποσειδώνα , ιερό του οποίου ίδρυσαν στην παραλία της αρχαίας Σαμίας, το «Ποσίδειον».

Το 240 π.Χ. ο Πολυσπέρχων ο Αιτωλός καταλαμβάνει την περιοχή και αχυρώνει το κάστρο της Αρχαίας Σαμίας , ενώ το 219 π.Χ. η περιοχή κατακτάται από το βασιλιά της Μακεδονίας Φίλλιπο τον Έ που τερματίζει το συμμαχικό πόλεμο και διορίζει διοικητή τον Ακαρνάνα Λάδικον.

Τελικά το 146 π.Χ. κατακτάται από τους Ρωμαίους και περιέρχεται στην διοίκηση της Αχαiας.Ο Παυσανίας επισκέπτεται την Περιοχή από το 165-175 μ.Χ. και μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες.

Ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για τους βυζαντινούς χρόνους. Αρχικά επελαύνουν οι Βησιγότθοι, τους οποίους αποκρούει ο βυζαντινός στρατηγός Στελίχωνας, ενώ κατά τον 6ο , 7ο και μέχρι τον 9ο αι. παρατηρούνται αποικήσεις Σλάβικες που αλλάζουν πολλά τοπωνύμια . Μετά την άλωση της πόλης το 1204 οι Φράγκοι φθάνουν και στην Πελοπόννησο και την κυριεύουν ολόκληρη.Οι κάτοικοι αγωνίζονταιι να τους διώξουν και απόδεικη αυτού είναι η πυρπόληση από τα βυζαντινά στρατεύματα της Φράγκικης εκκλησίας Μονή στην Τρυπητή το 1263.

Ο Σκιλλούντος κατακτάται από τους Τούρκους , το 1459.Ακολουθεί μια μικρή περίοδος Ενετοκρατίας από το 1684-1715 που δημιουργεί ελπίδες για καλύτερες συνθήκες διαβίςσης,, το 1715 όμως περνά και πάλι στους Τούρκους.

Στον αγώνα του 1821 ολόκληρος ο Σκιλλούντος παίρνει μέρος. Μετά τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους αναγνωρίζεται επαρχία Ολυμπίας το 1833 και ο Δήμος Σκιλλούντος το 1835. 

(ΠΟΛΗ - ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ)

(ΚΡΕΣΤΕΝΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα των Κρεστένων έχει έκταση 14.776στρ. και πληθυσμό 5.783 κατοίκους.

(ΒΡΙΝΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα της Βρίνας έχει έκταση 15.851στρ. και πληθυσμό 741κατοίκους.

(ΓΡΑΙΚΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Γραίκα έχει έκταση 15.501στρ. και πληθυσμό 406 κατοίκους.

(ΓΡΥΛΛΟΣ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Γρύλλου έχει έκταση 12.30στρ. και πληθυσμό 450 κατοίκους.

(ΔΙΑΣΕΛΛΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα των Διασέλλων έχει έκταση 18.549στρ. και πληθυσμό 680 κατοίκους.

(ΚΑΛΛΙΚΩΜΟ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Καλλικώμου έχει έκταση 17.275στρ. και πληθυσμό 1.318 κατοίκους.

(ΚΑΛΥΒΑΚΙΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα των Καλυβακίων έχει έκταση 9.275στρ. και πληθυσμό 519 κατοίκους.

(Κ. ΣΑΜΙΚΟ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Κ. Σαμικού έχει έκταση 10.801στρ. και πληθυσμό 531 κατοίκους.

(ΜΑΚΡΙΣΙΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα των Μακρισίων έχει έκταση 21.877στρ. και πληθυσμό 1.965 κατοίκους.

(ΠΛΑΤΙΑΝΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα της Πλατιάνας έχει έκταση 16.103στρ. και πληθυσμό 603 κατοίκους.

(ΠΛΟΥΤΟΧΩΡΙ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Πλουτοχωρίου έχει έκταση 6.200στρ. και πληθυσμό 347 κατοίκους.

(ΡΑΧΕΣ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα των Ραχών έχει έκταση 2.775στρ. και πληθυσμό 361 κατοίκους.

(ΣΑΜΙΚΟ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα του Σαμικου έχει έκταση 7.050στρ. και πληθυσμό 563 κατοίκους.

(ΣΚΙΛΛΟΥΝΤΙΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα της Σκιλλουντίας έχει έκταση 9.800 και πληθυσμό 550 κατοίκους.

(ΤΡΥΠΗΤΗ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα της Τρυπητής έχει έκταση 8.675στρ. και πληθυσμό 591 κατοίκους.

(ΦΡΙΞΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα της Φρίξης έχει έκταση 7.600στρ. και πληθυσμό 523 κατοίκους.  

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Ο επισκέπτης στο Δήμο Σκιλλούντος εχει την δυνατότητα να γευτεί παραδοσιακά φαγητά της περιοχής και κυνήγι (καγιανά, κοτόπουλο, αγριογούρουνο)και ψάρι στα παραλιακά καταστήματα.

Επίσης ένα δίκτυο οικογενειακών επιχειρήσεων του δίνει τη δυνατότητα να προμηθευτεί αγνά προϊόντα από εγκατεστημένες μονάδες(αρωματικά φυτά, αιθέρια έλαια, τσιγαρίδες , ξηρούς καρπούς,ελαιόλαδο,γαλοκτομικά, μέλι, βιολογικό κρασί κ. α.) με πιστοποιημένη προέλευση.

(Νοσοκομείο Κρεστένων)

Τηλέφωνα:2625022429 2625023500 

(ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ) 

Τηλ. 2625025700 

(ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ)

Βοήθεια στο Σπίτι 2625022940

Δημαρχείο 2625023766 2625023763 2625023666 2625023220

2625024444 2625022251 Fax: 2625023666

Κτελ 2625022228

Κ.Ε.Π. 26250 25717,Fax: 2625025723

Πυροσβεστική Υπηρεσία 2625022199

Ταξί 2625022940

Νοσοκομείο 2625022222

Ε.Λ.Τ.Α. 2625022235 

(ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΔΗΜΟΥ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ - ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ)

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟΥ 2625023763 2625023766 2625023666

ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 2625360030

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ 2625360023 2625025243

ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 2625360033

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 2625023554 2625023554

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ, ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΥΔΡΕΥΣΗΣ 2625023220

ΤΜΗΜΑ ΚΕΠ 2525360110 2625360108 2625025717 2625025723

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ

ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ 2625024647 2625024647

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΩΠΟΛΕΙΟ 2625023888 2625023888

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ 2625025700

(N.Π.Δ.Δ Πολιτισμού, Αθλητισμού, Κοινωνικής Πρόνοιας & Αλληλεγγύης Δήμου Ανδρίτσαινας – Κρεστένων)

Τηλ. Επικοινωνίας : 26250-22370

 

 

 

 

Δ. Ε. ΑΛΙΦΕΙΡΑΣ(ΔΗΜΟΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ - ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ)

Με έδρα την Καλλιθέα, ο Δήμος Αλιφείρας έχει πληθυσμό 3.829 κατοίκους και έκταση 110000 στρέμματα.

Χαρακτηριστικός ορεινός δήμος της Ηλείας η Αλιφείρα, διαθέτει πλούσιο δασικό περιβάλλον και οι κύριες καλλιέργειές του είναι η ελιά και τα αμπέλια, ενώ διαθέτει εξαιρετικά ανεπτυγμένη κτηνοτροφία.

Λόγω της μεγάλης έκτασης και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της τοπικής οικονομίας υπάρχουν πολλοί οικισμοί, αρκετοί από του οποίους έχουν σημαντικά παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Οι οικισμοί αυτοί είναι Καλλιθέα, Αλιφείρα, Αμυγδαλιές, Βρεστό, Λιβαδάκι, Μυρώνια, Μπαρακίτικα, Πευκίο, Κάτω Αμυγδαλιές, Αγ. Ηλίας, Κεραμίδι, Κράνα, Παλαιοχώρι, Λογγό, Πτελέα, Ράπτη, Αγ. Βλάσης, Κλήμα και Ράμα.

Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί ένα πλήθος αξιοθέατων όπως ο Ναός της Αθηνάς στην αρχαία Αλιφείρα, το Φαράγγι του Τρίτωνα στις Αμυγδαλιές και στην Αλιφείρα, ο αρχαιολογικός χώρος Βρεστού στη θέση «Γαρδίκι» το δάσος Ταχοβουνίου στην Καλλιθέα κα στο Λιβαδάκι, η Ιερά Μονή Σεπετού στην Αλιφείρα, το πετρογέφυρο Μακαρουνάς και η πηγή « Στρίγγλα» στο Λιβαδάκι, το πετρογέφυρο Τσεμπερούλας στον οικισμό Μπαρακίτικων και οι παραδοσιακοί νερόμυλοι στα Μυρώνια και στις Αμυγδαλιές.  

(ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΑΛΙΦΕΙΡΑΣ)

Ο Δήμος Αλιφείρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.829 κατοίκους και έκταση 96.678 στρέμματα. Περιλαμβάνει τα παρακάτω Δημοτικά Διαμερίσματα.

(ΚΑΛΛΙΘΕΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Καλλιθέας έχει πληθυσμό 1.101 κατοίκους και περιλαμβάνει την Καλλιθέα(1.008 κάτοικοι) και τα Μπαρακίτικα(93 κάτοικοι).

(ΑΛΙΦΕΙΡΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αλιφείρας έχει πληθυσμό 313 κατοίκους και περιλαμβάνει την Αλιφείρα(1.008 κάτοικοι),πρωτεύουσα του Δήμου και το Πευκί(54 κάτοικοι).

(ΑΜΥΓΔΑΛΙΕΣ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Αμυγδαλέων έχει πληθυσμό 831 κατοίκους και περιλαμβάνει τις Κάτω Αμυγδαλιές(406 κάτοικοι),τον Άγιο Ηλία(0 κάτοικοι), τις Αμυγδαλιές(140 κάτοικοι),το Κεραμίδι(97 κάτοικοι),την Κρανά(188 κάτοικοι) και το Παλαιοχλωρι.

(ΒΡΕΣΤΟ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Βρεστού έχει πληθυσμό 436 κατοίκους και περιλαμβάνει το Βρεστό(373 κάτοικοι) και τον Λόγγο(63 κάτοικοι).

(ΛΙΒΑΔΑΚΙ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λιβαδακίου έχει πληθυσμό 347 κατοίκους και περιλαμβάνει το Λιβαδάκι(154 κάτοικοι), την Πτελέα(71 κάτοικοι) και τον Ράπτη(122 κάτοικοι).

(ΜΥΡΩΝΙΑ)

Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μυρωνίων έχει πληθυσμό 801 κατοίκους και περιλαμβάνει τα Μυρώνια(386 κάτοικοι),τον Άγιο Βλάσσιο(107 κάτοικοι), το Κλήμα(232 κάτοικοι) και το Ράμα(76 κάτοικοι). 

(ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΑΛΙΦΕΙΡΑΣ)

Η αρχαία πόλη Αλίφειρα βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του Νομού Ηλείας, νοτίως της κοιλάδας του Αλφειού και νοτιοδυτικά της ομώνυμης σημερινής κοινότητας. Στην αρχαιότητα ανήκε στο Κυνουραίων ή Κυνουρίων τμήμα της Αρκαδίας, το οποίο βρισκόταν στα σύνορα με την Τριφυλία. Η πόλη της Αλίφειρας διαδραμάτισε σπουδαίο ιστορικό ρόλο ενώ αποτελεί μία σημαντική αρχαία ακρόπολη του σημερινού Νομού Ηλείας. Το όνομά της είναι μάλλον προελληνικό και σχετίζεται με τον Αλίφηρο, έναν από τους πενήντα γιους του Λυκάονος, που θεωρείται ως ο μυθικός ιδρυτής της. Η περίοδος ζωής της εκτείνεται από την ύστερη αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή εποχή όπως μαρτυρούν τα αρχιτεκτονικά της λείψανα, με ακμή κατά την κλασική και την ελληνιστική εποχή. Μνημονεύεται από τον Πολύβιο (VI.78) και τον Παυσανία (VIII.26.5-7).

Το οχυρωμένο τμήμα της αρχαίας πόλης (ακρόπολη) καταλαμβάνει την κορυφή μίας λοφοσειράς. Τα πιο σημαντικά μνημεία της αρχαίας Αλίφειρας που μνημονεύονται και από τον Παυσανία, είναι το ιερό της Αθηνάς και το ιερό του Ασκληπιού.

Οι ανασκαφές δεν έχουν δώσει έως σήμερα ενδείξεις προϊστορικής κατοίκησης. Τα αρχαιότερα κινητά ευρήματα ανάγονται στη γεωμετρική εποχή. Η πόλη της Αλίφειρας και το ιερό της Αθηνάς θα πρέπει να υπήρχαν ήδη από τον 6ο - 5ο αι. π.Χ. Κατά τον 4ο αι. π.Χ. κτίζεται το Ασκληπιείο στο δυτικό τμήμα της οχυρωμένης πόλης. Την ίδια περίοδο η πόλη θα πρέπει να προσχώρησε στο Κοινό των Αρκάδων μετά την ήττα των Λακεδαιμονίων στη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.) και να συμμετείχε στο συνοικισμό της Μεγαλόπολης, οπότε ελαττώθηκε και ο πληθυσμός της.

Ο 3ος αι. π.Χ. αποτελεί περίοδο ακμής για την πόλη, όπως μαρτυρεί η κατασκευή πολυτελών τάφων. Έως το 244 π.Χ. η πόλη τελεί υπό τη διοίκηση της Μεγαλόπολης, ενώ μετά παραχωρείται στο κράτος της Ήλιδας μέχρι που πολιορκείται και καταλαμβάνεται από το Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Ε΄ κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού Πολέμου (219 π.Χ.). Το 207 π.Χ. προσαρτάται εκ νέου στη Μεγαλόπολη, ενώ από το 191 π.Χ. στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, οπότε και κόβει δικό της νόμισμα. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή η πόλη ανήκει στη μεγάλη ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας.

Η θέση φαίνεται πως εγκαταλείπεται κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο, ενώ αργότερα κτίζεται πάνω στον πρόναο του ναού της Αθηνάς μονόκλιτο ναΰδριο της Αγίας Ελένης. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας κτίζεται στη βόρεια πλαγιά του λόφου σταυρεπίστεγος ναός του Αγίου Νικολάου. Παλιοί περιηγητές όπως οι Leake, Cramer, Ross, και Curtius είχαν ταυτίσει την τειχισμένη ακρόπολη με την αρχαία Αλίφειρα.

Η Αλίφειρα ήρθε στο φως μετά τις ανασκαφές του καθηγητή Ορλάνδου κατά τα έτη 1932 - 1933. Οι αρχαιολογικές έρευνες στη συγκεκριμένη θέση έχουν αποκαλύψει αξιόλογα αρχιτεκτονικά λείψανα και πλήθος κινητών ευρημάτων.

(ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ)

Ναόσχημοι τάφοι

Η νεκρόπολη της αρχαίας Αλίφειρας εκτεινόταν στα ανατολικά και νότια της ακρόπολης. Οι μνημειώδεις τάφοι ήταν οικογενειακοί ή χρησίμευαν ως πολυάνδρια για νεκρούς πολέμου. Διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: με αετωματική επίστεψη και με επιτύμβιο ναΐσκο. Όλοι οι τάφοι (Α-Ζ) βρέθηκαν συλημένοι.

Το πιο χαρακτηριστικό και καλύτερα διατηρούμενο ταφικό μνημείο (Α) της πρώτης κατηγορίας είναι γνωστό ως "τάφος του Σεθέα" και βρίσκεται κοντά στο δημόσιο δρόμο που συνδέει τη σημερινή Αλίφειρα με την Ανδρίτσαινα. Στο εμπρόσθιο μέρος διαμορφώνεται υπαίθρια αυλή ή προθάλαμος με δύο τοίχους αντιστήριξης στα πλάγια. Το ναόσχημο μνημείο είναι λαξευμένο στο βράχο και έχει ελεύθερη μόνο την πρόσοψη, η οποία φέρει πέντε πεσσούς και τριγωνικό αέτωμα. Πίσω από τα τέσσερα ορθογώνια ανοίγματα που σχηματίζονται ανάμεσα στους πεσσούς, διαμορφώνονται ισάριθμες νεκρικές θήκες που μετά τον ενταφιασμό κλείνονταν στην πρόσοψη με λίθινες πλάκες. Στο εμφανέστερο σημείο του τάφου, στον μεσαίο από τους πέντε πεσσούς, υπάρχει επίγραμμα για τον νεκρό Σεθέα. Σε άλλα σημεία της πρόσοψης και κυρίως στο επιστύλιο είναι χαραγμένα τα ονόματα των υπολοίπων νεκρών, με ή χωρίς το τυπικό "χαίρε". Ανάμεσα στα ονόματα αυτά υπάρχουν και ορισμένα γυναικεία, στοιχείο που οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο τάφος ήταν οικογενειακός και χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο διάστημα. Μετά τους διαδοχικούς ενταφιασμούς το μνημείο καλυπτόταν με χώμα.

Παρόμοιας μορφής είναι ο "Τάφος Β" που ανασκάφηκε αρκετά νοτιότερα του πρώτου μνημείου. Στο εμφανέστερο σημείο του μνημείου, στους πεσσούς, είχαν χαραχθεί και εδώ τα ονόματα των νεκρών. Στην ίδια κατηγορία ανήκει ο "Τάφος Γ" που είναι μάλλον πρωιμότερος (τέλη 4ου ή αρχές 3ου αι. π.Χ.) και ο "Τάφος Δ".

Αρκετά διαφορετική μορφή παρουσιάζει ο "Τάφος Ε" που στην κάτοψη του έχει σχήμα ανοικτού ''πι'', σχηματίζει δηλαδή ορθογώνια εξέδρα. Στο άνω μέρος έφερε επιτύμβιο ναΐσκο με χαραγμένα τα ονόματα ενός ζευγαριού και χαμένη σήμερα γραπτή ή γλυπτή απεικόνισή τους στο βάθος. Το μνημείο αυτό με την εξέδρα και το ναΐσκο παρουσιάζει περισσότερες ομοιότητες με τους τάφους του αττικού Κεραμεικού. Στην ίδια κατηγορία ανήκει ο "Τάφος Ζ".

Τα ναόσχημα ταφικά μνημεία της Αλίφειρας ήταν τα πρώτα που εντοπίστηκαν στην Πελοπόννησο, ενώ έως τότε ήταν γνωστά μόνο από τη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία. Μπορεί να κατασκευάστηκαν υπό μακεδονική επίδραση, κατά την περίοδο της μακεδονικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο, στα τέλη του 4ου και στον 3ο αι. π.Χ.Ναός Αθηνάς

Ναός Αθηνάς

Ο ναός της Αθηνάς που μνημονεύεται από τον Παυσανία, αποτελεί το αρχαιότερο και σημαντικότερο μνημείο της αρχαίας Αλίφειρας. Τα λείψανά του κυριαρχούν στο άνδηρο του ιερού της θεάς, το οποίο βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της οχυρωμένης πόλης, αμέσως κάτω από την ακρόπολη, και είχε πρόσβαση από τα ανατολικά μέσω ενός κλιμακωτού αναλήμματος. Ο ναός είναι δωρικός περίπτερος και χρονολογείται στα 500-490 π.Χ. Έχει προσανατολισμό βορρά-νότο, αποκλίνει δηλαδή από τον τυπικό προσανατολισμό των αρχαίων ελληνικών ναών είτε λόγω του διαθέσιμου χώρου είτε μίας συνήθειας που απαντά και σε άλλα μέρη της αρχαίας Αρκαδίας.

Ο ναός της Αθηνάς παρουσιάζει αρκετά αρχαϊκά στοιχεία. Ο σηκός του μπορεί να είναι πρωϊμότερος και να κατασκευάστηκε αρκετά πριν το 500 π.Χ., υπόθεση που ενισχύεται και από την ανεύρεση αναθημάτων που χρονολογούνται από τα μέσα του 6ου αι. π.Χ. Σώζεται στο ύψος των θεμελίων και οι τοίχοι του θα πρέπει να ήταν κατασκευασμένοι από ωμές πλίνθους, ενώ περιβαλλόταν μάλλον από ξύλινους κίονες. Από τη φάση αυτή σώζονται επίσης πήλινα κεραμίδια με ανάγλυφη διακόσμηση Γοργονείου. Στο βάθος του σηκού θα πρέπει να ήταν στημένο το λατρευτικό άγαλμα, το αρχαϊκό ξόανο της θεάς.

Γύρω στα 500-490 π.Χ. ο ναός μετατράπηκε σε δωρικό περίπτερο με 6 επί 15 κίονες. Το μήκος του πτερού τον κατατάσσει στους Εκατόμπεδους ναούς. Από τη φάση αυτή σώζεται η βάση της κιονοστοιχίας και τμήματα των κιόνων και της ανωδομής που είναι κατασκευασμένα από κογχυλιάτη λίθο. Τα μέλη της ανωδομής δεν φέρουν γραπτό ή ανάγλυφο διάκοσμο. Έχουν επίσης σωθεί μαρμάρινα κεραμίδια από νησιωτικό μάρμαρο που μεταφέρθηκε προφανώς από τα νησιά του Αιγαίου στην ορεινή Αρκαδία. Ο ναός πρέπει να καταστράφηκε από σεισμό, όπως δείχνουν οι κίονες του που βρέθηκαν πεσμένοι. Στη βυζαντινή εποχή κατασκευάστηκε πάνω από τον πρόναο εκκλησάκι της Αγίας Ελένης.

Σε απόσταση 19 μ. βορείως της πρόσοψης του ναού αποκαλύφθηκε το λίθινο ορθογώνιο θεμέλιο του βωμού που έχει μήκος 10.88 μ. και πλάτος 1.36 μ.

Στο ιερό της Αθηνάς θα πρέπει να ήταν στημένα αρκετά αναθήματα, όπως μαρτυρούν τα βάθρα που αποκαλύφθηκαν και που προορίζονταν για αγάλματα ή και επιγραφές. Το σημαντικότερο από αυτά, το χάλκινο κολοσσικό άγαλμα της Αθηνάς που μνημονεύεται από τον Πολύβιο και τον Παυσανία, θα ήταν στημένο σε βάθρο που αποκαλύφθηκε απέναντι από το βωμό και που σώζει τμήμα της αναθηματικής επιγραφής. Το άγαλμα αυτό που ξεχώριζε για το μέγεθος και την τέχνη του, ήταν έργο του Θηβαίου γλύπτη Υπατόδωρου και πρέπει να κατασκευάστηκε στα τέλη του 5ου αι. π.Χ.

Η λατρεία της Αθηνάς ήταν ιδιαίτερα σημαντική στην αρχαία Αλίφειρα, καθώς υπήρχε η παράδοση πως η θεά γεννήθηκε και ανατράφηκε στη συγκεκριμένη πόλη. Ο ναός της αποτελεί σημαντικό μνημείο της ύστερης αρχαϊκής εποχής και παρουσιάζει ομοιότητες με το ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα αλλά και με τον μεταγενέστερο ναό του Επικουρίου Απόλλωνος στις Βάσσες, ο οποίος έχει αρκετά αρχαϊκά στοιχεία. 

Ναός Ασκληπιού

Ο ναός του Ασκληπιού κυριαρχεί στο συγκρότημα του Ασκληπιείου, το οποίο μνημονεύεται από τον Παυσανία και έχει εντοπιστεί στο δυτικό τμήμα της τειχισμένης πόλης της αρχαίας Αλίφειρας. Το άνδηρο στο οποίο αναπτύσσεται το ιερό, βρίσκεται σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση προς το ιερό της Αθηνάς και οριοθετείται από αναλημματικό τοίχο. Περιλαμβάνει επίσης βωμό και τετράγωνο περίστυλο κτίριο που μπορεί να ταυτιστεί με ξενώνα ή κατοικία των ιερέων. Ο ναός χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ. και έχει προσανατολισμό ανατολή-δύση.

Ο ναός είναι ένα απλό ορθογώνιο κτίριο που θα έφερε στην πρόσοψή του δύο κίονες ανάμεσα σε παραστάδες. Οι κίονες αυτοί ήταν πιθανόν δωρικού ρυθμού, δεν έχουν ωστόσο σωθεί στοιχεία τους. Οι εξωτερικοί τοίχοι του ναού σώζονται σε ύψος 3-4 δόμων. Στο εσωτερικό του χωριζόταν ενδεχομένως σε δύο μέρη με εγκάρσιο τοίχο που έφερε θύρα: τον πρόναο στα ανατολικά και τον κυρίως ναό στα δυτικά. Οι τοίχοι θα πρέπει να ήταν καλυμμένοι εσωτερικά με ερυθρό επίχρισμα.

Στο βάθος του κυρίως ναού αποκαλύφθηκε κυβικό βάθρο που θα έφερε το λατρευτικό άγαλμα του θεού, το οποίο ήταν περίοπτο. Από ευρήματα γύρω από το βάθρο εικάζεται πως το άγαλμα είχε ξύλινο πυρήνα και ελεφαντοστέϊνα το πρόσωπο και τα γυμνά μέρη του σώματος. Μπροστά από το βάθρο του αγάλματος αποκαλύφθηκαν κατά χώραν δύο όρθιες μαρμάρινες πλάκες που απολήγουν σε λεοντοπόδαρα και θα στήριζαν τράπεζα προσφορών ή αναίμακτων θυσιών.

Σε απόσταση 8,80 μ. προς τα ανατολικά του ναού αποκαλύφθηκε η ορθογώνια βάση του λίθινου βωμού (διαστάσεις 5,36 μ. επί 2,18 μ.), καθώς και τμήματα της ανωδομής του. Με βάση κατασκευαστικά στοιχεία και κυρίως την ανάγλυφη φυτική διακόσμηση του άνω μέρους του μπορεί να χρονολογηθεί στα τέλη του 4ου αι. π.Χ.

Στα ΝΑ. του βωμού και σε υψηλότερο επίπεδο από αυτόν αποκαλύφθηκε το κάτω μέρος τετράγωνου περίστυλου κτιρίου πλευράς 4 μ. περίπου. Αποτελείται από υπαίθρια εσωτερική αυλή που θα πλαισιωνόταν από οκτώ κίονες και θα συμπληρωνόταν από στοές με δωμάτια στις τέσσερις πλευρές. Μπορεί να χρησίμευε ως κατοικία των ιερέων του Ασκληπιού ή ως εγκοιμητήριο των ασθενών που προσέτρεχαν στο θεό για βοήθεια.

Τα αρχιτεκτονικά λείψανα του ιερού του Ασκληπιού που έχουν έρθει στο φως, μαρτυρούν ένα αρκετά σημαντικό λατρευτικό και ιαματικό κέντρο που κατασκευάστηκε στα τέλη της κλασικής εποχής, όταν η λατρεία του θεού με τις θεραπευτικές ιδιότητες άρχισε να αποκτά ιδιαίτερη διάδοση σε όλο τον ελληνικό κόσμο. 

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΛΙΦΕΙΡΑΣ 2626031330 2626031770

Νικολοπούλειος Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας

Πνευματική πολίχνη της Πελοποννήσου, η Ανδρίτσαινα διαθέτει βιβλιοθήκη σπάνια, μοναδική δωρεά του εκλεκτού παιδιού της Αγαθόφρωνα Νικολόπουλου με παλιά βιβλία και χειρόγραφα Φράγκων, Ενετών και οπλαρχηγών του '21, ενώ αντίγραφα των αετωμάτων του Επικούρειου Απόλλωνα του Αλκαμένη κοσμούν τους διαδρόμους της, οι περίφημες «αμαζονομαχία» και «κενταυρομαχία». Τριανταπέντε χρόνια περίμεναν υπομονετικά κλεισμένα σε 47 κιβώτια, τα πολύτιμα συγγράμματα φυλαγμένα στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Η συλλογή μεταφέρθηκε και σήμερα στεγάζεται σε νεώτερο παρακείμενο κτίριο δύο ορόφων, την βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας. Πείνες, κακουχίες και στερήσεις υπέφερε ο δωρητής Νικολόπουλος στο Παρίσι, όπου διέμενε και εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος στο Ινστιτούτο της Γαλλίας, για να μαζέψει αυτούς τους 3696 σπανιότατους τίτλους. Στη δεύτερη αίθουσα της βιβλιοθήκης άλλοι σπουδαίοι πατριώτες και προστάτες των γραμμάτων, οι κληρονόμοι του Ε. Καλλανιώτη, πρόσφεραν τους 3.600 τόμους της υπέροχης ιδιωτικής συλλογής του.

Το 1875 άρχισε η οικοδομή των διδακτηρίων με σχέδια του Μιλτιάδη Κανελλόπουλου, μηχανικού και καθηγητού της Σχολής Ευελπιδων σε σχήμα Π με ανοιχτή την βορειοανατολική πλευρά τους με χρήματα που προήλθαν από πανελλήνιο έρανο και από την δωρεά του Άγγελου Γιαννικέτη , πρόξενου της Ελλάδας στην Τεργέστη. Τα εγκαίνια του κτηρίου έγιναν το 1879 οπότε στεγάστηκε η βιβλιοθήκη στην δυτική πλευρά του πρώτου ορόφου.

Το 1932 προσετέθη η ΒΑ πτέρυγα και το κτήριο πηρέ το σημερινό τετράγωνο σχήμα όπου σε αυτή την πτέρυγα στεγάστηκε η βιβλιοθήκη αποτελώντας σαν σύνολο εκπαιδευτικό κέντρο της μείζονος περιοχής για 150 χρόνια. Από το 1998 στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτήριο δίπλα στο ιστορικό Γυμνάσιο Ανδρίτσαινας.

Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας

26260-22242

Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας

Στην Ανδρίτσαινα, γενέτειρα του πρωτοφιλικού Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου, υπάρχουν το σπίτι και ο ανδριάντας του, καθώς και το Λαογραφικό Μουσείο με 4000 περίπου εκθέματα από την κοινωνικοοικονομική ζωή της ευρύτερης ορεινής Ολυμπίας όπως εργαλεία, εξοπλισμοί παλαιών επαγγελμάτων καθώς και χειρόγραφα και πολεμικά κειμήλια των Ελλήνων Αγωνιστών της πρώτης νικηφόρας Μάχης του Αγώνα που έλαβε χώρα την 27/3/1821 στα στενά του Αγίου Αθανασίου, έναντι Καρύταινας πλησίον του επαρχιακού δρόμου Καρύταινας - Ανδρίτσαινας

Φυλαχτό μεγαλοαστικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα το αναπαλαιωμένο αρχοντικό του Κανελλόπουλου στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο, με γνήσια έπιπλα εποχής, αυθεντικά ρούχα, προσωπικά αντικείμενα των δωρητών, πλήθος ιδιωτικών εγγράφων και φωτογραφικού υλικού.

Ιδιαίτερης έμπνευσης και αισθητικής το Μουσείο είναι πιστή αναπαράσταση μεγαλοαστικού αρχοντικού και τα τρία επίπεδά του παρουσιάζουν το καθένα μια ολοκληρωμένη θεματική ενότητα, ενώ περισσότερα από 4.000 πολύτιμα εκθέματα ταξιδεύουν τον τυχερό επισκέπτη στην ιστορική περίοδο 1832 μέχρι 1932.

          

Δ. Ε. ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ(ΔΗΜΟΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ - ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ)

*(Δ. Ε. ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)

Η ΑΔΑΜΑΣΤΗ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Στη σκιά του Λύκειου όρους, στα όρια της Αρχαίας Παρρασίας κάτω από τις φτερούγες του Επικούρειου Απόλλωνα, με ιστορία που χάνεται στις απαρχές του κόσμου, η ηρωική Ανδρίτσαινα, μήτρα θεών, μαχών, πολιτισμών και ανθρώπων…….στέκει, καμαρώνει και μάχεται. Στέκει αιώνες τώρα πετροπελεκημένη και αγέρωχη σε μια αητοφωλιά, ζωσμένη από άγρια φαράγγια και βουνοκορφές, δάση σκιερά και ορμητικά ποτάμια. Καμαρώνει από τη βίγλα της λίθινους ναούς και πόλεις Αρκαδικές, Φιγαλεία, Αλιφείρα… τρούλους βυζαντινούς, καμπαναριά και μοναστήρια, ρωμαϊκά ενθύμια κι αρχοντικά οπλαρχηγών μπαρουτοκαπνισμένα. Καμαρώνει τα κάλλη του ορεινού κορμιού της, την δασιά δεντρόφυτη κόμη της, τα ανδραγαθήματα του ματωμένου παρελθόντος της, την προκοπή των νοματαίων της, τις κρήνες της, την αρχοντιά της. Μάχεται με την αρχαία Αρκαδική ψυχή της ενάντια στης φύσης τα στοιχειά, της ιστορίας τα τερτίπια και των εχθρών της την οργισμένη λύσσα. Σαν εκείνη την Κυρά στο Χάνι, τη χήρα του Ανδρίκου, την συνονόματή της την Ανδρίτσαινα. Αιώνες τώρα στέκει, καμαρώνει και μάχεται, σαγηνευτική, μυστήρια, ατιθάσευτη! Όπως ξέρουν μόνο οι μοιραίες καλλονές, όπως αντέχουν μόνο οι αδάμαστες γυναίκες!  

 

*(ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ)

Η καρδιά της σημερινής Ανδρίτσαινας χτυπά δυνατά σε μοντέρνους ρυθμούς, παρέχοντας σύγχρονες απολαύσεις. Πανέμορφες, παραδοσιακές ταβέρνες και εστιατόρια, αναδίδουν μυρωδιές και μοσχοβολιές πρωτόγνωρες. Τα ντόπια αγνά προϊόντα και το μεράκι μαγείρων και ψηστών, κάνουν τα γευστικά ταξίδια μας μοναδικά. Ξενώνες γραφικοί, ενοικιαζόμενα δωμάτια πεντακάθαρα και οι φιλόξενοι ιδιοκτήτες, μετατρέπουν την διαμονή του ταξιδιώτη, σε εμπειρία μοναδική. Νυχτερινή ένταση, κέφι και διασκέδαση στα τοπικά μπαράκια και κλαμπάκια γεμίζουν με ζωντάνια τις νύχτες μας, ενώ χαλαρωτικά καφεδάκια στα γραφικά καφέ ημερεύουν τα απογεύματά μας. Σε όλα της η Ανδρίσταινα φανερώνεται ζεστή και φιλόξενη, σαν γυναίκα αρχόντισσα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς, καθώς πήρε το όνομά της από μια θρυλική γυναικεία φυσιογνωμία. Την χήρα του Ανδρίτσου Μούρμουρη (από τα Μούρμουρα της Κρήτης) ή κάποιου Φαναρίτη Ανδρίκου κυνηγημένου, που διατηρούσε Χάνι στην περιοχή. Η πόλη κάποτε άνηκε στο Δεσποτάτο του Μυστρά, κατόπιν περιήλθε στα χέρια των Φράγκων και αναπτύχθηκε τόσο, ώστε να αναφέρεται στο «Χρονικό του Μορέως». Όταν οι ντόπιοι επαναστάτησαν εναντίων τους, προσέτρεξαν οι Παλαιολόγοι σε βοήθεια, ενώ στην περίοδο 1427 – 1456 άρχοντας του τόπου, ήταν ο σοφός Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός. Τούρκοι και Φράγκοι την διεκδικούσαν εναλλάξ, μέχρι που τέλος πέρασε στην Οθωμανική κατοχή. Μέχρι τα 1700 ωστόσο, είχε ήδη γίνει εμπορικό κέντρο με αξιόλογη δύναμη και ήταν γνωστή για τα εμπορικά της, τα βυρσοδεψεία, τα υφαντουργεία κι τους αλευρόμυλούς της. Δεν είναι άμαθη λοιπόν ούτε σε πλούτη ούτε σε μάχες η αρχόντισσα Ανδρίτσαινα και ως τέτοια, στέκει περήφανη και αδάμαστη στο απάτητο της το λημέρι, έως σήμερα. 

(ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)

ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ ΑΡΚΑΔΙΑΣ Τηλ.2710 222560

• 08:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΑΘΗΝΑ

Αναχώρηση από ΖΑΧΑ στις 07:30 καθημερινά εκτός Παρασκευής που αναχωρεί από ΔΑΦΝΟΥΛΑ

• 15:15 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΑΘΗΝΑ

Αναχώρηση από ΖΑΧΑ στις 14:30 καθημερινά εκτός Παρασκευής που αναχωρεί από ΔΑΦΝΟΥΛΑ

• 09:30 ΑΘΗΝΑ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ

Τερματίζει ΖΑΧΑ καθημερινά εκτός Παρασκευής που τερματίζει ΔΑΦΝΟΥΛΑ

• 17:00 ΑΘΗΝΑ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ

Τερματίζει ΖΑΧΑ καθημερινά εκτός Πέμπτης που τερματίζει ΔΑΦΝΟΥΛΑ

ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ ΗΛΕΙΑΣ Τηλ.26210 20600

• 06:15 ΠΥΡΓΟΣ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ

• 08:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΠΥΡΓΟΣ

• 12:15 ΠΥΡΓΟΣ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ

• 14:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΠΥΡΓΟΣ 

(ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)

(ΔΑΦΝΟΥΛΑ)

Με θέα δυο ορμητικούς χείμαρρους, Κέλαδο και Νάλιφο, πνιγμένη μέσα σε σχίνα, πεύκα και δάφνες, η κοινότητα Δαφνούλας ρίζωσε όπως το ομώνυμο δεντρί και δε ξαναμετακινήθηκε από την εποχή των Ορλωφικών. Τόπος κατοικημένος αιώνες πριν, όπως μαρτυρούν κουφάρια ρωμαϊκών λουτρών στο Μαυρόρεμα και βυζαντινά απομεινάρια, ο οικισμός πριν το 1821 μνημονεύονταν με το όνομα Μπάρτζι. Ξέγνοιαστη βουνίσια «βοσκοπούλα» η Δαφνούλα κάνει παρέα χρόνια τώρα, με ένα «Χελιδόνι», οικισμό της και αδέρφι της. Με φυσικό κάλλος χαρακτηριστικό της κεντρικής Πελοποννήσου, δεν έχει ανάγκη φτιασιδώματα. Γοητεύει με την λίθινη βρύση της, την όμορφη πλατεία, τον πετρόχτιστο Αγ. Γιώργη και τα ξωκλήσια της Αγ. Αθανάσιο, Αγ. Θεόδωρους, Παναγίτσα και Αγ. Παντελεήμονα. Γαλήνιοι και οι δύο οικισμοί της Κούτσι και Παλαιοχώρι με τους κατανυκτικούς, Αγ. Κωνσταντίνο και Αγ. Γεώργιο αντίστοιχα. Καμάρι του τόπου το πανηγύρι του Άη Γιώργη, η λαογραφική συλλογή, το κέντρο αναψυχής «Καλπάκι» και ο ιδιαίτερα δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος των «Δαφνουλαίων» που κάθε χρόνο του «Σωτήρος» τιμά με εκδηλώσεις, τα μέλη του. «Βλάστησε» η Δαφνούλα πάνω στις αρχαίες πλάκες της περιλάλητης αρκαδικής στράτας που ξεκινούσε από την Αρχαία Αλιφείρα. Ξακουστό για την μαστορική του τελειότητα αυτό το αρχαίο καλντερίμι, αποτέλεσε πορεία ιερών πομπών και αντάμωμα νικητήριων βημάτων Αρκάδων πρωταθλητών, καθώς εδώ τελούνταν οι αρχαιότεροι αθλητικοί αγώνες στην Ελλάδα τα «Λύκεια». Δαφνούλα η δαφνοστόλιστη, η δαφνοστεφανωμένη!    

(ΔΡΑΓΩΓΙ)

Δραγώγι, χτισμένο στα θεμέλια αρχαίου υδραγωγείου, με όνομα παραφθορά του αρχαίου έργου. Απ΄ τις πηγές και τα νάματα αυτού του τόπου, θέλει ο θρύλος να ξεδιψά η γειτονική, Αρχαία Φιγαλεία. Δεν έχει όμως τελειωμό, η σχέση του τόπου με το υγρό στοιχείο. Σκυμμένο πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού Νέδα, κρυφακούει ακόμη και σήμερα το τραγούδι της ομώνυμης νύμφης που «κελαρύζει» τα περασμένα της μεγαλεία, τότε που γλίτωσε τον νεογέννητο Δία από τα βρεφοκτόνα νύχια του αιμοβόρου πατέρα του, Κρόνου. Γι αυτό και δόθηκε το όνομά της στο ποτάμι, μια και μόνη φορά όνομα θηλυκό, ξεχωριστή τιμή για το ξεχωριστό της θάρρος. Αρματολίκι τρομερό στα χρόνια του ιερού αγώνα, άπαρτο πέρασμα και λημέρι για τα φουσάτα της κλεφτουριάς και άντρο για τα καπετανάτα των «Τζαβελαίγων», το Δραγώγι πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο γένος. Τώρα ειρηνεμένο αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία του, συντροφεμένο τους οικισμούς του, Μπόϊκα και Καστρούγκαινα. Συνορεύοντας με το αρχαίο ιερό βουνό Κωτύλιο το Δραγώγι, είναι χτισμένο κάτω από την σκέπη του περιλάλητου ναού του Επικούρειου Απόλλωνα που στέκει αέναα στη θέση Βάσσαι. Ασύγκριτο έργο ωριμότητας του άφθαστου αρχιτέκτονα Ικτίνου ο «Παρθενώνας της Πελοποννήσου», αποτελεί επιτομή της αρχαίας ακμάζουσας ελληνικής αρχιτεκτονικής. Εντυπωσιακό αρχαιολογικό μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας και ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστική κληρονομιά για τον τόπο, ο ναός του Απόλλωνα «που στέργει και βοηθά», του Επίκουρου, προκαλεί δέος και κατάπληξη με την αρτιότητά του, το μέγεθος και τη συμμετρία του.  

(ΘΕΙΣΟΑ)

Γλίτωσαν οι νύμφες τον Δία από την μάνητα του αιμοχαρούς Κρόνου, μα της Θεισόας η άδολη προσφορά, δεν έπαψε. Έθρεψε με το γάλα της το νιο βλαστάρι κι έγινε τροφός και παραμάνα του. Έτσι προστάζει ο θρύλος να μνημονεύεται η Θεισόα. Η ιστορία της πρωτοκαταγράφεται από τον Παυσανία, όταν αναφέρει την «επί Λυκαίω Θεισόα παρά τον Ποταμό Μυλάωνα», ως τμήμα της αρχαίας Παρρασίας. Αρχαιολογικά αξιοθέατα της Θεισόας στην κορφή του λόφου της, λείψανα αρχαίας οχύρωσης και πλάι τους σπαράγματα ναού που καταπλήσσουν, καθώς θεωρούνται συνομήλικα και συγγενούς τεχνοτροπίας με του Επίκουρου Απόλλωνα. Πλάι στα αρχαία απομεινάρια, Φράγκοι της Βαρονίας Καρύταινας έχτισαν το οχυρό της Αγίας Ελένης που λαβωμένο αλλά περήφανο, δεσπόζει ακόμα. Μνημείο βυζαντινής αρχιτεκτονικής ο ναός της Παναγίας της Θεισόας με το υπέροχο καμπαναριό και τέμπλο, που προσδοκά την ώρα της αναστήλωσης. Προστάτης του χωριού ο Άγιος Δημήτριος. Νέος, Τούρκος και έμπορος της Πόλης, ο Άγιος Δημήτριος ο Νεομάρτυρας, βαφτίστηκε χριστιανός και αρνούμενος να απαρνηθεί την νέα του πίστη μαρτύρησε στην Τρίπολη. Σαν ξέσπασε η εθνεγερσία, μάχη τρανή δόθηκε, η πρώτη του Αγώνα, στα γειτονικά στενά του Αγίου Αθανασίου και κερδήθηκε απ΄ τους ξεσηκωμένους Έλληνες. Πολλά τα άξια τέκνα της άξιας τούτης γης, με πρώτο και καλύτερο τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο χρόνια Διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος, που λέγεται πως με ατρόμητη επιχειρηματολογία ενώπιων του Γερμανικού στρατού, κατάφερε να σώσει μέρος του αποθέματος της Ελληνικής Τραπέζης. 

(ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟ)

Ο λόφος, φέρει οικισμό στην σημερινή θέση του χωριού, από το χίλια περίπου μΧ, όπως συνάγεται από γραπτές πηγές του 1205. Άκμασε κατά την εποχή του Βυζαντίου και συνέχισε την δυναμική του εξέλιξη στους κατοπινούς χρόνους καθώς διεκδικήθηκε και κατοικήθηκε από Ενετούς και Φράγκους. Αναφέρεται ως εύρωστος οικισμός κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ενώ στους χρόνους της επανάστασης του ΄21 έλαμψε ως λημέρι αγωνιστών, όπως άλλωστε ολόκληρη η περιοχή της Αδρίτσαινας. Θρύλος υπάρχει πως το χωριό πρωτοχτίστηκε πάνω σε λόφο πυκνής και άγριας βλάστησης. Βαθύσκιωτα πλατάνια, αιωνόβιες βελανιδιές, πανύψηλες καστανιές και άγρια πουρνάρια κάλυπταν τον δασωμένο λόφο. Το όνομα του παραμένει ακόμη μυστήριο, καθώς καμία από τις εκδοχές που προτάθηκαν δεν κερδίζει έδαφος, έναντι των υπολοίπων. Σύμφωνα με κάποιους, ήταν το επώνυμο του πρώτου οικιστή, Γεωργίου Κουφόπουλου. Άλλοι λένε πως οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής στάθηκαν έκθαμβοι μπροστά σε μια γιγάντια κουφάλα βελανιδιάς, ενώ άλλοι, πως ήταν τόσο θεριεμένα τα δέντρα, που από κάτω δεν βλάσταινε τίποτα και σχηματίζονταν «κούφιος», κενός δηλαδή χώρος. Χωριό κλασσικό αγροτοκτηνοτροφικό της πατρίδας μας, εκτός από γνήσια προϊόντα της μάνας φύσης, προσφέρει απίστευτη θέα, σαν φυσικό παρατηρητήριο. Από το Κουφόπουλο μπορεί κανένας να αγναντέψει αντίκρυ το κάστρο της Ωριάς, πλαγιές με βουερά μελίσσια, αετοράχες και κορφές των γύρω βουνών.  

(ΛΙΝΙΣΤΑΙΝΑ)

Πήρε λένε το όνομά της από τη λύκη, λέξη αρχαία αρκαδική για το φως, μα και γιατί τιμούσε τον «Λύκιο», το γιο του Λυκάονα. Λυκίσταινα προφέρονταν αρχικά και αργότερα Λυνίσταινα η πολιτεία που κουρνιάζει στα 800μ, μια ανάσα από την αρχαία Φιγαλεία. Πόλη τρανή του Φιγαλικού κράτους η «βελανοφόρος», κρατούσε το πέρασμα ανάμεσα στις αντιμαχόμενες Ήλιδα και Σπάρτη, πληρώνοντας τίμημα βαρύ για το βιγλατόρι της στους Λάκωνες. Άνθισε στο Βυζάντιο κι άκμασε στη Φραγκοκρατία, όταν και ξαναχτίστηκε το κάστρο της, ένα από τα 12 που προϋπήρχαν στην Πελοπόννησο. Όταν οι Τούρκοι πρωτοφάνηκαν, στις άγριες μάχες ηρωίδα απαράμιλλη φανερώθηκε η Φιλάνθη κόρη του Καράλη, που προτομή της κοσμεί την πλατεία, ενώ το σπίτι της λίγα χαλάσματα σήμερα, έγινε το πρώτο κοινοτικό σχολείο. Η Λυνίσταινα θα σβήσει στα Ορλωφικά, σίδερο και φωτιά θα την κεράσουνε οι Τούρκοι και «Φονιάς» θα ονομαστεί ο τόπος της σφαγής. Φως και νάματα χαρακτηρίζουν σήμερα τη γη της. 120 πηγές αναβλύζουν στην περιοχή, «Πανώβρυση», «Κατώβρυση», «Κεφαλόβρυσο», «Μαυροπήγαδο»… τέσσερις ιαματικές, στου «Κάστρου», «Γαρδικάκι», στη «Κοκκορεβυθιά της Ρακκαλίνας» και στου «Λύκου τα Παλιάμπελα», ενώ οι Νερόμυλοι των «ΜαρκοΣμυρναίων» και του «Κεφαλόβρυσου» θυμίζουν καιρούς αλλοτινούς. Όσοι περάσουν από την Λυκίσταινα τη φωτισμένη, μη λησμονήσουν έναν περίπατο στο δεντροσκέπαστο ρυάκι του χωριού με τα σκαλισμένα σκαλιά, μια επίσκεψη στο Πνευματικό Κέντρο, στο «Λενικό», τον «Φράγκικο πύργο» και στην πανέμορφη κεντρική πλατεία.

(ΜΑΤΕΣΙ)

Λάτρης της Αρτέμιδος ο νεαρός Αλφειός, χαίρονταν τις ομορφιές της φύσης και τα άγρια θηράματα στην αρχαία Ολυμπία. Ξάφνου αντάμωσε μια πανώρια κόρη, την Αρέθουσα. Την ερωτεύτηκε τρελά, μα σαν της ζήτησε να παντρευτούν, εκείνη ανυπόταχτη, το σκάσε στη Σικελία. Δε λησμόνησε όμως τον τόπο της και ζούσε με του γυρισμού το σκοτεινό μαράζι. Κάποιος θεός σπλαχνίστηκε τους δυο βασανισμένους. Μεταμόρφωσε την Αρέθουσα σε γάργαρη πηγή, ενώ τον Αλφειό σε ποτάμι ορμητικό, που λένε πως τα νερά του ανταριασμένα προχωρούν στη θάλασσα ίσαμε τη Σικελία. Αφού δεν βρεθήκαν ζωντανοί, να ρέουν τουλάχιστον και να ανταμώνουν υδάτινα, την αγάπη τους. Πλάι στον θρυλικό ερωτοχτυπημένο ποταμό, ο χώρος κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Λείψανα νεκροταφείου Ελληνιστικών χρόνων αποκαλύφθηκαν στο δρόμο Μάτεσι - Θεισόα υπογραμμίζοντας την ιστορικότητα του τόπου. Ωστόσο, το σημερινό Μάτεσι, είναι έργο Ενετών. Σε ονειρεμένο περιβάλλον, με νοστιμότατα οπωροκηπευτικά και την φημισμένη «Ματεσαίϊκη» ελιά, ο τόπος σήμερα αποτελεί κοινό μυστικό και για τους εραστές των extreme sports. Η κατάβαση της κοίτης του Αλφειού, κάνοντας kayak ή rafting, είναι για τους «μυημένους», από τις ωραιότερες και πληρέστερες της Ελλάδας. Ελιές αιωνόβιες, καρυδιές, αμυγδαλιές, πλατάνια και λυγερόκορμες ιτιές, τα πεντακάθαρα νερά του Αλφειού και η ντομπροσύνη των ανθρώπων του, καθιστούν το Μάτεσι τόπο εξαιρετικών αντιθέσεων, καθώς αιχμαλωτίζει τις αισθήσεις, απελευθερώνοντας σώμα και ψυχή!  

(ΡΟΒΙΑ)

Βοσκότοπος ημιορεινός, με όμορφη αγριάδα. Σκηνίτες και νομάδες από τα γύρω βουνίσια χωριά, έχτισαν πρώτη φορά σε τούτη την βουνοπλαγιά, στάνες, στρούγκες και ποιμενικά καλύβια. Βουκολικά τραγούδια, ποιμενικά σφυρίγματα και προστάγματα, γκλίτσες και κάπες τρίχινες γέμισαν τα βοσκοτόπια, σαν άρχισαν να σαλαγάν τα τσελιγκάτα κι αντήχησαν οι αντικρινές βουνοπλαγιές από ζωή και από βελάσματα. Ρόβια, ονόμαζαν τότε τα μαντριά τους οι βοσκοί και όταν αργότερα κάτοικοι από το Μυστρά, από το Σκληρού και από τη Μαρίνα ήρθαν και άρχισαν να καπνίζουν τα πρώτα παραγώνια και να φουρνίζονται οι πρώτες γάστρες, Ρόβια ονόμασαν και το καινούργιο τους χωριό. Δεμένος άμεσα με την κτηνοτροφία και τη γαλακτοκομική παραγωγή ο τόπος αυτός, αποτελεί μια γραφική μικρογραφία της βουκολικής Ελλάδας, με τα χειμαδιά και τα βοσκοτόπια του, τις ραχούλες και τις πλαγιές του, τα νερά και τους λόγγους του. Γλυκιά γιαούρτη, χιονάτο γάλα, αψύ τυρί σε άλμη από τα Ρόβια, μνημονεύουν ακόμα νοστιμάδες και αρώματα που αλλού χάνονται, μεράκια και τεχνικές ποιμενικές παμπάλαιες, που αρχίζουν να εκλείπουν. 

(ΣΕΚΟΥΛΑ)

Κυνηγημένοι από το βόλι της επανάστασης και τη φωτιά του Αγώνα, κατέβηκαν απ΄ τις γύρω ορεινές και κακοτράχαλες περιοχές, φαμίλιες ολόκληρες μετά το ΄21. Ζήλεψαν την ομορφιά του τόπου, λαχτάρησαν τα ολόδροσα νερά του Αλφειού και έχτισαν το χωριό τους εδώ που στέκει σήμερα η Σέκουλα και τα Μπαλέϊκα. Αγάπησαν τα χώματα, σκάψαν τη γη, την πότισαν, την λίπαναν, την δάμασαν με κόπο και ιδρώτα και έγιναν αρχοντονοικοκυραίοι. Φημισμένα ακόμη και σήμερα τα αραποσίτια, το στάρι και τα καλαμπόκια της Σέκουλας, για χρόνια ολόκληρα τα παράκτια καρπερά χωράφια του Αλφειού, έκαναν το χωριό αυτό σιτοβολώνα της Ανδρίτσαινας και τους κατοίκους του γεωργούς, από τους πλέον φημισμένους. Κτήματα ποτιστικά στον παράκτιο Αλφειό, ολόδροσα μποστάνια, μπαξέδες, ελαιώνες και μυρωμένα περιβόλια, συνθέτουν ένα τοπίο μαγευτικό που ημερεύει το μάτι από την αγριάδα της γύρω ορεινής περιοχής με τις φροντισμένες καλλιέργειές του και την ήμερη βλάστηση. Καμάρι της Σέκουλας το διάσημο πέτρινο τοξωτό γεφύρι. Τούτο το λίθινο θεριό ένωνε την επαρχία Ολυμπίας με την γειτονική Γορτυνία και αποτελούσε πέρασμα σημαντικό για την ευρύτερη περιοχή, εδραιώνοντας και διευκολύνοντας τις εμπορικές συναλλαγές των δύο περιοχών και την μεταξύ τους επικοινωνία.  

(ΦΑΝΑΡΙ)

Κουρνιασμένο κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του «Κάστρου της Ωριάς» ή «Κρεπακόρε», το Φανάρι ακούραστα υπακούει στη επιταγή του ονόματός του, φέγγοντας άσβεστα τον δρόμο για πάμπολλες γενιές αγωνιστών. Όρθωσε το ανάστημά του στο Δεσποτάτο του Μυστρά, αντιστάθηκε στους Φράγκους της Καρύταινας, πάλεψε με πάθος τους Ενετούς της Μεθώνης και τέλος ευλογήθηκε να αγναντέψει από το κάστρο του την πρώτη αληθινή μάχη του ΄21. Η Μούσα του λαού, τραγούδι έκαμε την μάχη του Αγίου Αθανασίου, όταν στις 27 του Μάρτη ήρθε η συντριβή των Τούρκων από τα παλληκάρια του Κολοκοτρώνη, στο γειτονικό ομώνυμο στενό. Έμβλημα του Φαναρίου και κόσμημα της Ανδρίτσαινας το Κρεπακόρε, θεμελιώθηκε από τους Φράγκους στα 1300. Στέκει αγέρωχο στη κορυφή της Ζάκουτας στα 1340 μέτρα σε θέση στρατηγική, καθώς οπτικά προσφέρει εποπτεία της γύρω περιοχής και οπτική επαφή με παρακείμενα κάστρα. Στα θεμέλιά του κρύβει λείψανα αρχαίου τείχους της ευρύτερης αρχαίας Αλιφείρας και χρησιμοποιήθηκε σε πολλές φάσεις της ιστορίας, ως οχυρό των γηγενών κατοίκων. Δασωμένες πλαγιές, άγριες ρεματιές, μυρωδάτα περιβόλια, αμπέλια, ελιές και δροσερά μποστάνια, συνθέτουν την σημερινή εικόνα στο Φανάρι. Με όνομα που βγαίνει από το φως, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, παρά με μάτια φωτισμένα από καλοσύνη, με ιστορία γεμάτη αγώνες και φωτιά, με χρώμα καθάριο και φωτεινό. 

(ΦΙΛΟΞΕΝΗ,ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ)

Μονοπάτια ζωής…

Γι αυτούς που δεν αρκούνται σε κάποια καρτ ποστάλ, αλλά επιθυμούν να εξερευνήσουν εικόνες, χρώματα, σχήματα...

Για όσους το τσιμέντο κούρασε και θέλουν να κατεβούν σε ρεματιές, να αγναντέψουν από αετοφωλιές, να αναρριχηθούν σε απόκρημνα μονοπάτια, να ζυμώσουνε τη γη με τα πατήματά τους.

Για τους θαρραλέους που τολμούν να μυρίσουν ευωδιές αγιασμένες, να βουτήξουν σε γάργαρα νερά, να αφουγκραστούν κελαηδήματα, να αγγίξουν της φύσης τα στολίδια, να νιώσουν το κάλεσμα της γης...

Για εκείνους που δε βολεύονται σε σεζλόνγκ, που νιώθουν ξένοι σε μπιτς μπαρ και ασφυκτιούν σε τουριστικά θέρετρα...

Για όλους αυτούς, η Ανδρίτσαινα είναι ο δικός τους τόπος. Πορείες περιπέτειας και γνώσης, δρόμοι αγαλλίασης και ψυχικής ανάτασης, μονοπάτια στην φύση, στους θρύλους και στην ιστορία, καρτερούν τους εκλεκτούς και είναι όλα υπέροχα!

Εδώ σταματούν τα επίσημα χαραγμένα μονοπάτια οπότε αν θέλεις δώσε γενικό υπότιτλο «άλλοι υπέροχοι σταθμοί... » ή «φύσης και ανθρώπων έργα».

(ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΦΙΓΑΛΕΙΑΣ-ΝΕΔΑ-ΣΤΟΜΙΟ)

Εκπάγλου φυσικής καλλονής τόποι και κατάβαση στην αρκαδική ιστορία αποτελεί η επίσκεψη στις περιοχές αυτές, που παρέχουν την ευκαιρία να θαυμάσουμε ένα από τα σπανιότερα φυσικά τοπία και μια από τις αρχαιότερες πόλεις στην Ελλάδα, την αρχαία Φιγαλεία. Από τις σημαντικότερες πόλεις του Αρκαδικού Κοινού, η Φιγαλεία, είναι ανεκτίμητης αρχαιολογικής σημασίας με τον λίθινο ναό της Αθηνάς. Θαύμασε ο Παυσανίας κάποτε τους ναούς της Αρτέμιδος Σωτήρος, του Αρκατοφόρου Διονύσου και της Ευρυνόμης. Περπάτησε στην αρχαία Αγορά, κοντοστάθηκε στο Γυμνάσιο και χάζεψε τα αγάλματα του Ερμή και του Ολυμπιονίκη Αρραχίωνα. Στα ανατολικά όρια του σύγχρονου οικισμού Φιγαλείας στέκει η Αρχαία Κρήνη. Το Φαράγγι της θρυλικής Νέδας, του μόνου ποταμού με όνομα γυναικείο αποτελεί για τους εξερευνητές της παρθένας φύσης, πρόκληση. Η κατάβαση αποζημιώνει τους τολμηρούς, με το θέαμα που προσφέρει. Ένας από τους εντυπωσιακότερους καταρράκτες της Ελλάδας, ύψους 50μ ορθώνεται μπροστά μας. Σε κοντινή απόσταση, παλιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, ένα πραγματικό λίθινο στοιχειό. Οι καταρράκτες και το σπήλαιο του Στομίου, με την ιδιαίτερη χλωρίδα και πανίδα του και την πολύκροτη βοή των νερών, επίσης προσφέρουν θέαμα γοητευτικό. Για όσους το λέει η καρδιά τους και αντέχουν την νυχτερινή ένταση και διασκέδαση, ή έστω χαλαρωτικό ποτάκι, η Ανδρίσταινα περιμένει! Αν πάλι υπερισχύσει η πείνα, απόρροια της πολύωρης πεζοπορίας και των έντονων συγκινήσεων, ταβέρνες ψησταριές και εστιατόρια υπόσχονται να μετατρέψουν την επίσκεψη, σε αξέχαστη εμπειρία ακόμη και για τον πλέον απαιτητικό ουρανίσκο. Φεύγοντας από την Ανδρίτσαινα θυμηθείτε να πάρετε μαζί σας φρεσκοζυμωμένο ευωδιαστό ψωμί, φουρνισμένο στα ξύλα, είναι απόλαυση!

(ΜΟΝΗ ΣΕΠΕΤΟΥ-ΑΡΧΑΙΑ ΑΛΙΦΕΙΡΑ-ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΡΙΤΩΝΑ)

Για τους λάτρεις των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τους εραστές της απάτητης παρθενικής φύσης, φτιαγμένοι θαρρείς ετούτοι οι τόποι… Η Μονή Σεπετού, αποτελεί διάσημο μεσαιωνικό μνημείο και παράλληλα ιερό προσκύνημα χιλιάδων χριστιανών, που προσπέφτουν στη θαυματουργή δύναμη της εικόνας της Παναγίας της Σεπετιώτισσας. Ανατολικά η πόλη της Αρχαίας Αλιφείρας,10 χιλιόμετρα από την Ανδρίσταινα, μια από τις αρχαιότερες αρκαδικές πολιτείες. Χτισμένη το 3000 π.Χ, την πόλη συνάντησαν στο διάβα τους ο Παυσανίας και ο Πολύβιος και έγραψαν γι αυτήν. Λατρεύοντας τη θεά Αθηνά της αφιέρωσαν ναό περίλαμπρο, σπαράγματα του οποίου είναι ακόμη ορατά, ενώ απομεινάρια του ναού του Ασκληπιού και της αρχαίας οχύρωσης, καταδεικνύουν την ακμή και το μεγαλείο της. Ο αρχαίος ποταμός από την άλλη, ο πανέμορφος Τρίτωνας, μέσα στο επιβλητικό παραποτάμιο περιβάλλον του, κρύβει το φαράγγι του και τους υπέροχους αφρισμένους καταρράκτες. Ακολουθώντας την κοίτη του, παρατηρούμε ένα φυσικό τοπίο που κόβει την ανάσα με την αδάμαστη ομορφιά του και την καταφανέστατη έλλειψη ανθρώπινης παρέμβασης. Επιστροφή και πάλι στην Ανδρίτσαινα. Αν ο τόπος μοσχοβολά φρεσκοψημένα λαχταριστά κρεατικά και κρασομεζέδες, δεν είναι η ιδέα σας! Καλά θα κάνετε να μην αντισταθείτε, μπείτε σε κάποιο ταβερνάκι και ό,τι σας προτείνει το προσωπικό, να το δοκιμάσετε! Αν αποφασίσατε να διανυκτερεύσετε και να συνεχίσετε τις εξερευνήσεις την επόμενη μέρα, στους τοπικούς ξενώνες και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια πάντα θα υπάρχει ένα παστρικό, νοικοκυρεμένο και ζεστό δωμάτιο, για την ανάπαυσή σας. Μη ξεχάσετε να αγοράσετε ντόπιες χυλοπίτες και παραδοσιακά γλυκά πριν φύγετε!

(ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ)

(Κέντρο Υγείας Ανδρίτσαινας)

26260 22222, 22210-1, 22221 

26263-60011

(Βοήθεια στο Σπίτι)

26263-60212 

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ 2626360210 2626360213

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ - ZAXA RADIO(YouTube)