Η ΑΔΑΜΑΣΤΗ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ
Στη σκιά του Λύκειου όρους, στα όρια της Αρχαίας Παρρασίας κάτω από τις φτερούγες του Επικούρειου Απόλλωνα, με ιστορία που χάνεται στις απαρχές του κόσμου, η ηρωική Ανδρίτσαινα, μήτρα θεών, μαχών, πολιτισμών και ανθρώπων…….στέκει, καμαρώνει και μάχεται. Στέκει αιώνες τώρα πετροπελεκημένη και αγέρωχη σε μια αητοφωλιά, ζωσμένη από άγρια φαράγγια και βουνοκορφές, δάση σκιερά και ορμητικά ποτάμια. Καμαρώνει από τη βίγλα της λίθινους ναούς και πόλεις Αρκαδικές, Φιγαλεία, Αλιφείρα… τρούλους βυζαντινούς, καμπαναριά και μοναστήρια, ρωμαϊκά ενθύμια κι αρχοντικά οπλαρχηγών μπαρουτοκαπνισμένα. Καμαρώνει τα κάλλη του ορεινού κορμιού της, την δασιά δεντρόφυτη κόμη της, τα ανδραγαθήματα του ματωμένου παρελθόντος της, την προκοπή των νοματαίων της, τις κρήνες της, την αρχοντιά της. Μάχεται με την αρχαία Αρκαδική ψυχή της ενάντια στης φύσης τα στοιχειά, της ιστορίας τα τερτίπια και των εχθρών της την οργισμένη λύσσα. Σαν εκείνη την Κυρά στο Χάνι, τη χήρα του Ανδρίκου, την συνονόματή της την Ανδρίτσαινα. Αιώνες τώρα στέκει, καμαρώνει και μάχεται, σαγηνευτική, μυστήρια, ατιθάσευτη! Όπως ξέρουν μόνο οι μοιραίες καλλονές, όπως αντέχουν μόνο οι αδάμαστες γυναίκες!
*(ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ)
Η καρδιά της σημερινής Ανδρίτσαινας χτυπά δυνατά σε μοντέρνους ρυθμούς, παρέχοντας σύγχρονες απολαύσεις. Πανέμορφες, παραδοσιακές ταβέρνες και εστιατόρια, αναδίδουν μυρωδιές και μοσχοβολιές πρωτόγνωρες. Τα ντόπια αγνά προϊόντα και το μεράκι μαγείρων και ψηστών, κάνουν τα γευστικά ταξίδια μας μοναδικά. Ξενώνες γραφικοί, ενοικιαζόμενα δωμάτια πεντακάθαρα και οι φιλόξενοι ιδιοκτήτες, μετατρέπουν την διαμονή του ταξιδιώτη, σε εμπειρία μοναδική. Νυχτερινή ένταση, κέφι και διασκέδαση στα τοπικά μπαράκια και κλαμπάκια γεμίζουν με ζωντάνια τις νύχτες μας, ενώ χαλαρωτικά καφεδάκια στα γραφικά καφέ ημερεύουν τα απογεύματά μας. Σε όλα της η Ανδρίσταινα φανερώνεται ζεστή και φιλόξενη, σαν γυναίκα αρχόντισσα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς, καθώς πήρε το όνομά της από μια θρυλική γυναικεία φυσιογνωμία. Την χήρα του Ανδρίτσου Μούρμουρη (από τα Μούρμουρα της Κρήτης) ή κάποιου Φαναρίτη Ανδρίκου κυνηγημένου, που διατηρούσε Χάνι στην περιοχή. Η πόλη κάποτε άνηκε στο Δεσποτάτο του Μυστρά, κατόπιν περιήλθε στα χέρια των Φράγκων και αναπτύχθηκε τόσο, ώστε να αναφέρεται στο «Χρονικό του Μορέως». Όταν οι ντόπιοι επαναστάτησαν εναντίων τους, προσέτρεξαν οι Παλαιολόγοι σε βοήθεια, ενώ στην περίοδο 1427 – 1456 άρχοντας του τόπου, ήταν ο σοφός Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός. Τούρκοι και Φράγκοι την διεκδικούσαν εναλλάξ, μέχρι που τέλος πέρασε στην Οθωμανική κατοχή. Μέχρι τα 1700 ωστόσο, είχε ήδη γίνει εμπορικό κέντρο με αξιόλογη δύναμη και ήταν γνωστή για τα εμπορικά της, τα βυρσοδεψεία, τα υφαντουργεία κι τους αλευρόμυλούς της. Δεν είναι άμαθη λοιπόν ούτε σε πλούτη ούτε σε μάχες η αρχόντισσα Ανδρίτσαινα και ως τέτοια, στέκει περήφανη και αδάμαστη στο απάτητο της το λημέρι, έως σήμερα.
(ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)
ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ ΑΡΚΑΔΙΑΣ Τηλ.2710 222560
• 08:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΑΘΗΝΑ
Αναχώρηση από ΖΑΧΑ στις 07:30 καθημερινά εκτός Παρασκευής που αναχωρεί από ΔΑΦΝΟΥΛΑ
• 15:15 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΑΘΗΝΑ
Αναχώρηση από ΖΑΧΑ στις 14:30 καθημερινά εκτός Παρασκευής που αναχωρεί από ΔΑΦΝΟΥΛΑ
• 09:30 ΑΘΗΝΑ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ
Τερματίζει ΖΑΧΑ καθημερινά εκτός Παρασκευής που τερματίζει ΔΑΦΝΟΥΛΑ
• 17:00 ΑΘΗΝΑ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ
Τερματίζει ΖΑΧΑ καθημερινά εκτός Πέμπτης που τερματίζει ΔΑΦΝΟΥΛΑ
ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΤΕΛ ΗΛΕΙΑΣ Τηλ.26210 20600
• 06:15 ΠΥΡΓΟΣ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ
• 08:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΠΥΡΓΟΣ
• 12:15 ΠΥΡΓΟΣ - ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ
• 14:00 ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑ - ΠΥΡΓΟΣ
(ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ)
(ΔΑΦΝΟΥΛΑ)
Με θέα δυο ορμητικούς χείμαρρους, Κέλαδο και Νάλιφο, πνιγμένη μέσα σε σχίνα, πεύκα και δάφνες, η κοινότητα Δαφνούλας ρίζωσε όπως το ομώνυμο δεντρί και δε ξαναμετακινήθηκε από την εποχή των Ορλωφικών. Τόπος κατοικημένος αιώνες πριν, όπως μαρτυρούν κουφάρια ρωμαϊκών λουτρών στο Μαυρόρεμα και βυζαντινά απομεινάρια, ο οικισμός πριν το 1821 μνημονεύονταν με το όνομα Μπάρτζι. Ξέγνοιαστη βουνίσια «βοσκοπούλα» η Δαφνούλα κάνει παρέα χρόνια τώρα, με ένα «Χελιδόνι», οικισμό της και αδέρφι της. Με φυσικό κάλλος χαρακτηριστικό της κεντρικής Πελοποννήσου, δεν έχει ανάγκη φτιασιδώματα. Γοητεύει με την λίθινη βρύση της, την όμορφη πλατεία, τον πετρόχτιστο Αγ. Γιώργη και τα ξωκλήσια της Αγ. Αθανάσιο, Αγ. Θεόδωρους, Παναγίτσα και Αγ. Παντελεήμονα. Γαλήνιοι και οι δύο οικισμοί της Κούτσι και Παλαιοχώρι με τους κατανυκτικούς, Αγ. Κωνσταντίνο και Αγ. Γεώργιο αντίστοιχα. Καμάρι του τόπου το πανηγύρι του Άη Γιώργη, η λαογραφική συλλογή, το κέντρο αναψυχής «Καλπάκι» και ο ιδιαίτερα δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος των «Δαφνουλαίων» που κάθε χρόνο του «Σωτήρος» τιμά με εκδηλώσεις, τα μέλη του. «Βλάστησε» η Δαφνούλα πάνω στις αρχαίες πλάκες της περιλάλητης αρκαδικής στράτας που ξεκινούσε από την Αρχαία Αλιφείρα. Ξακουστό για την μαστορική του τελειότητα αυτό το αρχαίο καλντερίμι, αποτέλεσε πορεία ιερών πομπών και αντάμωμα νικητήριων βημάτων Αρκάδων πρωταθλητών, καθώς εδώ τελούνταν οι αρχαιότεροι αθλητικοί αγώνες στην Ελλάδα τα «Λύκεια». Δαφνούλα η δαφνοστόλιστη, η δαφνοστεφανωμένη!
(ΔΡΑΓΩΓΙ)
Δραγώγι, χτισμένο στα θεμέλια αρχαίου υδραγωγείου, με όνομα παραφθορά του αρχαίου έργου. Απ΄ τις πηγές και τα νάματα αυτού του τόπου, θέλει ο θρύλος να ξεδιψά η γειτονική, Αρχαία Φιγαλεία. Δεν έχει όμως τελειωμό, η σχέση του τόπου με το υγρό στοιχείο. Σκυμμένο πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του ποταμού Νέδα, κρυφακούει ακόμη και σήμερα το τραγούδι της ομώνυμης νύμφης που «κελαρύζει» τα περασμένα της μεγαλεία, τότε που γλίτωσε τον νεογέννητο Δία από τα βρεφοκτόνα νύχια του αιμοβόρου πατέρα του, Κρόνου. Γι αυτό και δόθηκε το όνομά της στο ποτάμι, μια και μόνη φορά όνομα θηλυκό, ξεχωριστή τιμή για το ξεχωριστό της θάρρος. Αρματολίκι τρομερό στα χρόνια του ιερού αγώνα, άπαρτο πέρασμα και λημέρι για τα φουσάτα της κλεφτουριάς και άντρο για τα καπετανάτα των «Τζαβελαίγων», το Δραγώγι πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο γένος. Τώρα ειρηνεμένο αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία του, συντροφεμένο τους οικισμούς του, Μπόϊκα και Καστρούγκαινα. Συνορεύοντας με το αρχαίο ιερό βουνό Κωτύλιο το Δραγώγι, είναι χτισμένο κάτω από την σκέπη του περιλάλητου ναού του Επικούρειου Απόλλωνα που στέκει αέναα στη θέση Βάσσαι. Ασύγκριτο έργο ωριμότητας του άφθαστου αρχιτέκτονα Ικτίνου ο «Παρθενώνας της Πελοποννήσου», αποτελεί επιτομή της αρχαίας ακμάζουσας ελληνικής αρχιτεκτονικής. Εντυπωσιακό αρχαιολογικό μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας και ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστική κληρονομιά για τον τόπο, ο ναός του Απόλλωνα «που στέργει και βοηθά», του Επίκουρου, προκαλεί δέος και κατάπληξη με την αρτιότητά του, το μέγεθος και τη συμμετρία του.
(ΘΕΙΣΟΑ)
Γλίτωσαν οι νύμφες τον Δία από την μάνητα του αιμοχαρούς Κρόνου, μα της Θεισόας η άδολη προσφορά, δεν έπαψε. Έθρεψε με το γάλα της το νιο βλαστάρι κι έγινε τροφός και παραμάνα του. Έτσι προστάζει ο θρύλος να μνημονεύεται η Θεισόα. Η ιστορία της πρωτοκαταγράφεται από τον Παυσανία, όταν αναφέρει την «επί Λυκαίω Θεισόα παρά τον Ποταμό Μυλάωνα», ως τμήμα της αρχαίας Παρρασίας. Αρχαιολογικά αξιοθέατα της Θεισόας στην κορφή του λόφου της, λείψανα αρχαίας οχύρωσης και πλάι τους σπαράγματα ναού που καταπλήσσουν, καθώς θεωρούνται συνομήλικα και συγγενούς τεχνοτροπίας με του Επίκουρου Απόλλωνα. Πλάι στα αρχαία απομεινάρια, Φράγκοι της Βαρονίας Καρύταινας έχτισαν το οχυρό της Αγίας Ελένης που λαβωμένο αλλά περήφανο, δεσπόζει ακόμα. Μνημείο βυζαντινής αρχιτεκτονικής ο ναός της Παναγίας της Θεισόας με το υπέροχο καμπαναριό και τέμπλο, που προσδοκά την ώρα της αναστήλωσης. Προστάτης του χωριού ο Άγιος Δημήτριος. Νέος, Τούρκος και έμπορος της Πόλης, ο Άγιος Δημήτριος ο Νεομάρτυρας, βαφτίστηκε χριστιανός και αρνούμενος να απαρνηθεί την νέα του πίστη μαρτύρησε στην Τρίπολη. Σαν ξέσπασε η εθνεγερσία, μάχη τρανή δόθηκε, η πρώτη του Αγώνα, στα γειτονικά στενά του Αγίου Αθανασίου και κερδήθηκε απ΄ τους ξεσηκωμένους Έλληνες. Πολλά τα άξια τέκνα της άξιας τούτης γης, με πρώτο και καλύτερο τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο χρόνια Διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος, που λέγεται πως με ατρόμητη επιχειρηματολογία ενώπιων του Γερμανικού στρατού, κατάφερε να σώσει μέρος του αποθέματος της Ελληνικής Τραπέζης.
(ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟ)
Ο λόφος, φέρει οικισμό στην σημερινή θέση του χωριού, από το χίλια περίπου μΧ, όπως συνάγεται από γραπτές πηγές του 1205. Άκμασε κατά την εποχή του Βυζαντίου και συνέχισε την δυναμική του εξέλιξη στους κατοπινούς χρόνους καθώς διεκδικήθηκε και κατοικήθηκε από Ενετούς και Φράγκους. Αναφέρεται ως εύρωστος οικισμός κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ενώ στους χρόνους της επανάστασης του ΄21 έλαμψε ως λημέρι αγωνιστών, όπως άλλωστε ολόκληρη η περιοχή της Αδρίτσαινας. Θρύλος υπάρχει πως το χωριό πρωτοχτίστηκε πάνω σε λόφο πυκνής και άγριας βλάστησης. Βαθύσκιωτα πλατάνια, αιωνόβιες βελανιδιές, πανύψηλες καστανιές και άγρια πουρνάρια κάλυπταν τον δασωμένο λόφο. Το όνομα του παραμένει ακόμη μυστήριο, καθώς καμία από τις εκδοχές που προτάθηκαν δεν κερδίζει έδαφος, έναντι των υπολοίπων. Σύμφωνα με κάποιους, ήταν το επώνυμο του πρώτου οικιστή, Γεωργίου Κουφόπουλου. Άλλοι λένε πως οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής στάθηκαν έκθαμβοι μπροστά σε μια γιγάντια κουφάλα βελανιδιάς, ενώ άλλοι, πως ήταν τόσο θεριεμένα τα δέντρα, που από κάτω δεν βλάσταινε τίποτα και σχηματίζονταν «κούφιος», κενός δηλαδή χώρος. Χωριό κλασσικό αγροτοκτηνοτροφικό της πατρίδας μας, εκτός από γνήσια προϊόντα της μάνας φύσης, προσφέρει απίστευτη θέα, σαν φυσικό παρατηρητήριο. Από το Κουφόπουλο μπορεί κανένας να αγναντέψει αντίκρυ το κάστρο της Ωριάς, πλαγιές με βουερά μελίσσια, αετοράχες και κορφές των γύρω βουνών.
(ΛΙΝΙΣΤΑΙΝΑ)
Πήρε λένε το όνομά της από τη λύκη, λέξη αρχαία αρκαδική για το φως, μα και γιατί τιμούσε τον «Λύκιο», το γιο του Λυκάονα. Λυκίσταινα προφέρονταν αρχικά και αργότερα Λυνίσταινα η πολιτεία που κουρνιάζει στα 800μ, μια ανάσα από την αρχαία Φιγαλεία. Πόλη τρανή του Φιγαλικού κράτους η «βελανοφόρος», κρατούσε το πέρασμα ανάμεσα στις αντιμαχόμενες Ήλιδα και Σπάρτη, πληρώνοντας τίμημα βαρύ για το βιγλατόρι της στους Λάκωνες. Άνθισε στο Βυζάντιο κι άκμασε στη Φραγκοκρατία, όταν και ξαναχτίστηκε το κάστρο της, ένα από τα 12 που προϋπήρχαν στην Πελοπόννησο. Όταν οι Τούρκοι πρωτοφάνηκαν, στις άγριες μάχες ηρωίδα απαράμιλλη φανερώθηκε η Φιλάνθη κόρη του Καράλη, που προτομή της κοσμεί την πλατεία, ενώ το σπίτι της λίγα χαλάσματα σήμερα, έγινε το πρώτο κοινοτικό σχολείο. Η Λυνίσταινα θα σβήσει στα Ορλωφικά, σίδερο και φωτιά θα την κεράσουνε οι Τούρκοι και «Φονιάς» θα ονομαστεί ο τόπος της σφαγής. Φως και νάματα χαρακτηρίζουν σήμερα τη γη της. 120 πηγές αναβλύζουν στην περιοχή, «Πανώβρυση», «Κατώβρυση», «Κεφαλόβρυσο», «Μαυροπήγαδο»… τέσσερις ιαματικές, στου «Κάστρου», «Γαρδικάκι», στη «Κοκκορεβυθιά της Ρακκαλίνας» και στου «Λύκου τα Παλιάμπελα», ενώ οι Νερόμυλοι των «ΜαρκοΣμυρναίων» και του «Κεφαλόβρυσου» θυμίζουν καιρούς αλλοτινούς. Όσοι περάσουν από την Λυκίσταινα τη φωτισμένη, μη λησμονήσουν έναν περίπατο στο δεντροσκέπαστο ρυάκι του χωριού με τα σκαλισμένα σκαλιά, μια επίσκεψη στο Πνευματικό Κέντρο, στο «Λενικό», τον «Φράγκικο πύργο» και στην πανέμορφη κεντρική πλατεία.
(ΜΑΤΕΣΙ)
Λάτρης της Αρτέμιδος ο νεαρός Αλφειός, χαίρονταν τις ομορφιές της φύσης και τα άγρια θηράματα στην αρχαία Ολυμπία. Ξάφνου αντάμωσε μια πανώρια κόρη, την Αρέθουσα. Την ερωτεύτηκε τρελά, μα σαν της ζήτησε να παντρευτούν, εκείνη ανυπόταχτη, το σκάσε στη Σικελία. Δε λησμόνησε όμως τον τόπο της και ζούσε με του γυρισμού το σκοτεινό μαράζι. Κάποιος θεός σπλαχνίστηκε τους δυο βασανισμένους. Μεταμόρφωσε την Αρέθουσα σε γάργαρη πηγή, ενώ τον Αλφειό σε ποτάμι ορμητικό, που λένε πως τα νερά του ανταριασμένα προχωρούν στη θάλασσα ίσαμε τη Σικελία. Αφού δεν βρεθήκαν ζωντανοί, να ρέουν τουλάχιστον και να ανταμώνουν υδάτινα, την αγάπη τους. Πλάι στον θρυλικό ερωτοχτυπημένο ποταμό, ο χώρος κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Λείψανα νεκροταφείου Ελληνιστικών χρόνων αποκαλύφθηκαν στο δρόμο Μάτεσι - Θεισόα υπογραμμίζοντας την ιστορικότητα του τόπου. Ωστόσο, το σημερινό Μάτεσι, είναι έργο Ενετών. Σε ονειρεμένο περιβάλλον, με νοστιμότατα οπωροκηπευτικά και την φημισμένη «Ματεσαίϊκη» ελιά, ο τόπος σήμερα αποτελεί κοινό μυστικό και για τους εραστές των extreme sports. Η κατάβαση της κοίτης του Αλφειού, κάνοντας kayak ή rafting, είναι για τους «μυημένους», από τις ωραιότερες και πληρέστερες της Ελλάδας. Ελιές αιωνόβιες, καρυδιές, αμυγδαλιές, πλατάνια και λυγερόκορμες ιτιές, τα πεντακάθαρα νερά του Αλφειού και η ντομπροσύνη των ανθρώπων του, καθιστούν το Μάτεσι τόπο εξαιρετικών αντιθέσεων, καθώς αιχμαλωτίζει τις αισθήσεις, απελευθερώνοντας σώμα και ψυχή!
(ΡΟΒΙΑ)
Βοσκότοπος ημιορεινός, με όμορφη αγριάδα. Σκηνίτες και νομάδες από τα γύρω βουνίσια χωριά, έχτισαν πρώτη φορά σε τούτη την βουνοπλαγιά, στάνες, στρούγκες και ποιμενικά καλύβια. Βουκολικά τραγούδια, ποιμενικά σφυρίγματα και προστάγματα, γκλίτσες και κάπες τρίχινες γέμισαν τα βοσκοτόπια, σαν άρχισαν να σαλαγάν τα τσελιγκάτα κι αντήχησαν οι αντικρινές βουνοπλαγιές από ζωή και από βελάσματα. Ρόβια, ονόμαζαν τότε τα μαντριά τους οι βοσκοί και όταν αργότερα κάτοικοι από το Μυστρά, από το Σκληρού και από τη Μαρίνα ήρθαν και άρχισαν να καπνίζουν τα πρώτα παραγώνια και να φουρνίζονται οι πρώτες γάστρες, Ρόβια ονόμασαν και το καινούργιο τους χωριό. Δεμένος άμεσα με την κτηνοτροφία και τη γαλακτοκομική παραγωγή ο τόπος αυτός, αποτελεί μια γραφική μικρογραφία της βουκολικής Ελλάδας, με τα χειμαδιά και τα βοσκοτόπια του, τις ραχούλες και τις πλαγιές του, τα νερά και τους λόγγους του. Γλυκιά γιαούρτη, χιονάτο γάλα, αψύ τυρί σε άλμη από τα Ρόβια, μνημονεύουν ακόμα νοστιμάδες και αρώματα που αλλού χάνονται, μεράκια και τεχνικές ποιμενικές παμπάλαιες, που αρχίζουν να εκλείπουν.
(ΣΕΚΟΥΛΑ)
Κυνηγημένοι από το βόλι της επανάστασης και τη φωτιά του Αγώνα, κατέβηκαν απ΄ τις γύρω ορεινές και κακοτράχαλες περιοχές, φαμίλιες ολόκληρες μετά το ΄21. Ζήλεψαν την ομορφιά του τόπου, λαχτάρησαν τα ολόδροσα νερά του Αλφειού και έχτισαν το χωριό τους εδώ που στέκει σήμερα η Σέκουλα και τα Μπαλέϊκα. Αγάπησαν τα χώματα, σκάψαν τη γη, την πότισαν, την λίπαναν, την δάμασαν με κόπο και ιδρώτα και έγιναν αρχοντονοικοκυραίοι. Φημισμένα ακόμη και σήμερα τα αραποσίτια, το στάρι και τα καλαμπόκια της Σέκουλας, για χρόνια ολόκληρα τα παράκτια καρπερά χωράφια του Αλφειού, έκαναν το χωριό αυτό σιτοβολώνα της Ανδρίτσαινας και τους κατοίκους του γεωργούς, από τους πλέον φημισμένους. Κτήματα ποτιστικά στον παράκτιο Αλφειό, ολόδροσα μποστάνια, μπαξέδες, ελαιώνες και μυρωμένα περιβόλια, συνθέτουν ένα τοπίο μαγευτικό που ημερεύει το μάτι από την αγριάδα της γύρω ορεινής περιοχής με τις φροντισμένες καλλιέργειές του και την ήμερη βλάστηση. Καμάρι της Σέκουλας το διάσημο πέτρινο τοξωτό γεφύρι. Τούτο το λίθινο θεριό ένωνε την επαρχία Ολυμπίας με την γειτονική Γορτυνία και αποτελούσε πέρασμα σημαντικό για την ευρύτερη περιοχή, εδραιώνοντας και διευκολύνοντας τις εμπορικές συναλλαγές των δύο περιοχών και την μεταξύ τους επικοινωνία.
(ΦΑΝΑΡΙ)
Κουρνιασμένο κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του «Κάστρου της Ωριάς» ή «Κρεπακόρε», το Φανάρι ακούραστα υπακούει στη επιταγή του ονόματός του, φέγγοντας άσβεστα τον δρόμο για πάμπολλες γενιές αγωνιστών. Όρθωσε το ανάστημά του στο Δεσποτάτο του Μυστρά, αντιστάθηκε στους Φράγκους της Καρύταινας, πάλεψε με πάθος τους Ενετούς της Μεθώνης και τέλος ευλογήθηκε να αγναντέψει από το κάστρο του την πρώτη αληθινή μάχη του ΄21. Η Μούσα του λαού, τραγούδι έκαμε την μάχη του Αγίου Αθανασίου, όταν στις 27 του Μάρτη ήρθε η συντριβή των Τούρκων από τα παλληκάρια του Κολοκοτρώνη, στο γειτονικό ομώνυμο στενό. Έμβλημα του Φαναρίου και κόσμημα της Ανδρίτσαινας το Κρεπακόρε, θεμελιώθηκε από τους Φράγκους στα 1300. Στέκει αγέρωχο στη κορυφή της Ζάκουτας στα 1340 μέτρα σε θέση στρατηγική, καθώς οπτικά προσφέρει εποπτεία της γύρω περιοχής και οπτική επαφή με παρακείμενα κάστρα. Στα θεμέλιά του κρύβει λείψανα αρχαίου τείχους της ευρύτερης αρχαίας Αλιφείρας και χρησιμοποιήθηκε σε πολλές φάσεις της ιστορίας, ως οχυρό των γηγενών κατοίκων. Δασωμένες πλαγιές, άγριες ρεματιές, μυρωδάτα περιβόλια, αμπέλια, ελιές και δροσερά μποστάνια, συνθέτουν την σημερινή εικόνα στο Φανάρι. Με όνομα που βγαίνει από το φως, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, παρά με μάτια φωτισμένα από καλοσύνη, με ιστορία γεμάτη αγώνες και φωτιά, με χρώμα καθάριο και φωτεινό.
(ΦΙΛΟΞΕΝΗ,ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ)
Μονοπάτια ζωής…
Γι αυτούς που δεν αρκούνται σε κάποια καρτ ποστάλ, αλλά επιθυμούν να εξερευνήσουν εικόνες, χρώματα, σχήματα...
Για όσους το τσιμέντο κούρασε και θέλουν να κατεβούν σε ρεματιές, να αγναντέψουν από αετοφωλιές, να αναρριχηθούν σε απόκρημνα μονοπάτια, να ζυμώσουνε τη γη με τα πατήματά τους.
Για τους θαρραλέους που τολμούν να μυρίσουν ευωδιές αγιασμένες, να βουτήξουν σε γάργαρα νερά, να αφουγκραστούν κελαηδήματα, να αγγίξουν της φύσης τα στολίδια, να νιώσουν το κάλεσμα της γης...
Για εκείνους που δε βολεύονται σε σεζλόνγκ, που νιώθουν ξένοι σε μπιτς μπαρ και ασφυκτιούν σε τουριστικά θέρετρα...
Για όλους αυτούς, η Ανδρίτσαινα είναι ο δικός τους τόπος. Πορείες περιπέτειας και γνώσης, δρόμοι αγαλλίασης και ψυχικής ανάτασης, μονοπάτια στην φύση, στους θρύλους και στην ιστορία, καρτερούν τους εκλεκτούς και είναι όλα υπέροχα!
Εδώ σταματούν τα επίσημα χαραγμένα μονοπάτια οπότε αν θέλεις δώσε γενικό υπότιτλο «άλλοι υπέροχοι σταθμοί... » ή «φύσης και ανθρώπων έργα».
(ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΦΙΓΑΛΕΙΑΣ-ΝΕΔΑ-ΣΤΟΜΙΟ)
Εκπάγλου φυσικής καλλονής τόποι και κατάβαση στην αρκαδική ιστορία αποτελεί η επίσκεψη στις περιοχές αυτές, που παρέχουν την ευκαιρία να θαυμάσουμε ένα από τα σπανιότερα φυσικά τοπία και μια από τις αρχαιότερες πόλεις στην Ελλάδα, την αρχαία Φιγαλεία. Από τις σημαντικότερες πόλεις του Αρκαδικού Κοινού, η Φιγαλεία, είναι ανεκτίμητης αρχαιολογικής σημασίας με τον λίθινο ναό της Αθηνάς. Θαύμασε ο Παυσανίας κάποτε τους ναούς της Αρτέμιδος Σωτήρος, του Αρκατοφόρου Διονύσου και της Ευρυνόμης. Περπάτησε στην αρχαία Αγορά, κοντοστάθηκε στο Γυμνάσιο και χάζεψε τα αγάλματα του Ερμή και του Ολυμπιονίκη Αρραχίωνα. Στα ανατολικά όρια του σύγχρονου οικισμού Φιγαλείας στέκει η Αρχαία Κρήνη. Το Φαράγγι της θρυλικής Νέδας, του μόνου ποταμού με όνομα γυναικείο αποτελεί για τους εξερευνητές της παρθένας φύσης, πρόκληση. Η κατάβαση αποζημιώνει τους τολμηρούς, με το θέαμα που προσφέρει. Ένας από τους εντυπωσιακότερους καταρράκτες της Ελλάδας, ύψους 50μ ορθώνεται μπροστά μας. Σε κοντινή απόσταση, παλιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, ένα πραγματικό λίθινο στοιχειό. Οι καταρράκτες και το σπήλαιο του Στομίου, με την ιδιαίτερη χλωρίδα και πανίδα του και την πολύκροτη βοή των νερών, επίσης προσφέρουν θέαμα γοητευτικό. Για όσους το λέει η καρδιά τους και αντέχουν την νυχτερινή ένταση και διασκέδαση, ή έστω χαλαρωτικό ποτάκι, η Ανδρίσταινα περιμένει! Αν πάλι υπερισχύσει η πείνα, απόρροια της πολύωρης πεζοπορίας και των έντονων συγκινήσεων, ταβέρνες ψησταριές και εστιατόρια υπόσχονται να μετατρέψουν την επίσκεψη, σε αξέχαστη εμπειρία ακόμη και για τον πλέον απαιτητικό ουρανίσκο. Φεύγοντας από την Ανδρίτσαινα θυμηθείτε να πάρετε μαζί σας φρεσκοζυμωμένο ευωδιαστό ψωμί, φουρνισμένο στα ξύλα, είναι απόλαυση!
(ΜΟΝΗ ΣΕΠΕΤΟΥ-ΑΡΧΑΙΑ ΑΛΙΦΕΙΡΑ-ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΡΙΤΩΝΑ)
Για τους λάτρεις των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τους εραστές της απάτητης παρθενικής φύσης, φτιαγμένοι θαρρείς ετούτοι οι τόποι… Η Μονή Σεπετού, αποτελεί διάσημο μεσαιωνικό μνημείο και παράλληλα ιερό προσκύνημα χιλιάδων χριστιανών, που προσπέφτουν στη θαυματουργή δύναμη της εικόνας της Παναγίας της Σεπετιώτισσας. Ανατολικά η πόλη της Αρχαίας Αλιφείρας,10 χιλιόμετρα από την Ανδρίσταινα, μια από τις αρχαιότερες αρκαδικές πολιτείες. Χτισμένη το 3000 π.Χ, την πόλη συνάντησαν στο διάβα τους ο Παυσανίας και ο Πολύβιος και έγραψαν γι αυτήν. Λατρεύοντας τη θεά Αθηνά της αφιέρωσαν ναό περίλαμπρο, σπαράγματα του οποίου είναι ακόμη ορατά, ενώ απομεινάρια του ναού του Ασκληπιού και της αρχαίας οχύρωσης, καταδεικνύουν την ακμή και το μεγαλείο της. Ο αρχαίος ποταμός από την άλλη, ο πανέμορφος Τρίτωνας, μέσα στο επιβλητικό παραποτάμιο περιβάλλον του, κρύβει το φαράγγι του και τους υπέροχους αφρισμένους καταρράκτες. Ακολουθώντας την κοίτη του, παρατηρούμε ένα φυσικό τοπίο που κόβει την ανάσα με την αδάμαστη ομορφιά του και την καταφανέστατη έλλειψη ανθρώπινης παρέμβασης. Επιστροφή και πάλι στην Ανδρίτσαινα. Αν ο τόπος μοσχοβολά φρεσκοψημένα λαχταριστά κρεατικά και κρασομεζέδες, δεν είναι η ιδέα σας! Καλά θα κάνετε να μην αντισταθείτε, μπείτε σε κάποιο ταβερνάκι και ό,τι σας προτείνει το προσωπικό, να το δοκιμάσετε! Αν αποφασίσατε να διανυκτερεύσετε και να συνεχίσετε τις εξερευνήσεις την επόμενη μέρα, στους τοπικούς ξενώνες και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια πάντα θα υπάρχει ένα παστρικό, νοικοκυρεμένο και ζεστό δωμάτιο, για την ανάπαυσή σας. Μη ξεχάσετε να αγοράσετε ντόπιες χυλοπίτες και παραδοσιακά γλυκά πριν φύγετε!
(ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ)
(Κέντρο Υγείας Ανδρίτσαινας)
26260 22222, 22210-1, 22221
26263-60011
(Βοήθεια στο Σπίτι)
26263-60212
ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΙΝΑΣ 2626360210 2626360213
